Stef en Nadia in Cambodja

Bijwerken geblazen, t is alweer effe geleden

2009-07-22T09:10:00.000-07:00

Jawel, zoals Nadia's collega Maarten al zei, "geen post meer en er is nochtans genoeg gebeurd de laatste tijd!?" Dus bij deze het verslag van wat er ons de laatste tijd allemaal overkomen is.

Zo was er onze trouw op 20 juni tijdens onze twee weken Belgie. Ik ben drie weken afgekomen, wat ook wel moest want om alle aanvragen en dergelijke op tijd te laten gebeuren moest ik er op tijd zijn. Het was een meer dan geslaagde dag (geen stress, alles geregeld op twee weken, de familie die bijna voltallig aanwezig was, ondanks de 'short notice', ...) en voor de vrienden komt er volgend jaar een stevig feestje. Als we wat meer tijd hebben om alles te regelen en als Nadia weer mag mee feesten.

Want dat is dus ons tweede groot nieuws, voor diegenen die nog niet op de hoogte mochten zijn. Er is een klein Bettenske op komst! Ondertussen is Nadia bijna zes maanden zwanger en behalve dat hij/zij Nadia nogal afpeigert en momenteel steeds harder begint te sjotten en stampen verloopt alles vlot.

De bevalling zal echter niet in Belgie plaatsvinden maar wel in Bangkok, waar ze ook superziekenhuizen hebben, meer shoppingmalls en dakterrassen met zwembaden,.. Maar waar we het wel zonder familie of vrienden zullen moeten doen. Maar daarvoor komen we dan weer effe naar Belgie.

De reden dat de bevalling in Bangkok plaatsvindt is tevens ook het derde grote nieuws. Nadia heeft namelijk een nieuw contract op zak bij VVOB. Aangezien haar huidig project in oktober afloopt, zat ze normaal na de bevalling zonder werk. Maar in Belgie heeft ze gesolliciteerd voor een nieuw project voor VVOB, weeral in Siem Reap, maar deze keer Lifeskills ipv Ict. Wat haar nog beter af zou moeten gaan ;-) Dus na het bevallingsverlof beginnen we aan onze volgende periode Cambodia, want ze heeft de job binnen gehaald, ondanks de sterke concurrentie.

En een van de goede voornemens die ik nu doe, is dat ik als kersverse echtgenoot, bijna papa en fulltime huisman ook weer werk ga maken van mijn Khmer lessen. Geen excuses meer deze keer.

Aziatisch Nieuwjaar op verplaasting

2009-04-26T06:15:00.000-07:00

De week van 13 april is het in Cambodia Khmer New Year, zoals op veel plaatsen in Azie. En om wat uit te rusten zijn we naar Koh Chang geweest, midden in de Songkran ofte het Thais waterfeest dat daar bij nieuwjaar hoort.

Ook in Cambodia wordt dit gevierd maar veel minder intens. Eerst wilden we naar Rattanakiri of Laos gaan, maar door praktische problemen (geen auto meer kunnen huren,...) ging dit niet door. En dus werd het Koh Chang voor de verandering. We zijn er al een aantal keer geweest, maar het feit dat we daar zeer goedkoop en snel geraken vanuit Cambodia maakt het een beetje een no-brainer in last minute gevallen.

We hebben goed kunnen uitrusten, hebben weer zeer lekker gegeten daar en behoorlijk wat kilometerkes op t brommerke afgelegd terwijl we rond het eiland sjeesden. En tijdens de dagen van het waterfeest hebben ze ons op dat brommerke kletsnat gegoten. Tsja, het is natuurlijk altijd plezanter om Farang nat te maken dan Thai, hoewel ook die er niet aan ontsnapten.

Van kleine waterpistolen tot emmers tot echte vuilbakken van 30 liter vol met water worden er gebruikt. Of ze rijden met pick0ups rond met een 100l watervat achterin, waaruit ze heel de tijd hun kleinere emmers kunnen bij vullen. Het gaat er behoorlijk wild aan toe bij momenten. Maar het is wel plezant, zolang ze geen ijswater gebruiken, want daar krijg je bijna een hartstilstand van, shit, da's verschieten ieder keer.

Songkran is trouwens ook de periode in Thailand dat er gigantisch veel gedronken wordt en dat in combinatie met brommers, wagens en overwachte of soms ongewilde wateraanvallen zorgt voor een enorm piekmoment in verkleersongevallen en doden.

Meer foto's!

Kan ik een betalingsbewijsje krijgen?

2009-04-19T08:51:00.000-07:00

Het moest er van komen, mijn eerste boete in Siem Reap is een feit. Hoewel ze hier de buitenlanders nogal gerust laten (niet zoals in Phnom Penh waar elke reden goed is om 5 tot 20 dollar te vragen aan elke passerende Barang) was er de laatste tijd verscherpte controle op helmdracht, op verplichte spiegels,...

Tijdens ons tripje in Koh Chang om Khmer New Year te ontvluchten, had mijn meegepakte helm het begeven en ik had hem dan ook daar gelaten. Op mijn eerste (hmmm, oke, niet helemaal...) ritje zonder helm in Cambodja werd ik dan ook tegen gehouden. Nu zou ik kunnen zaniken over hoe oneerlijk het is,... Maar als meneer politie je één dollar boete geeft, wat doe je dan?!

Je vraagt een betalingsbewijsje want je weet dat het maar 3000 Riel mag zijn (4000 Riel= 1$).

De reden hiervoor is dat anders dit geld rechtstreeks in de zakken van de (weliswaar onderbetaalde) politiemensen gaat. En om corruptie tegen te gaan ...

Hun reactie was dan weer om terug moeilijk te gaan doen en mij mijn rijbewijs en eigendomsbewijs van de moto te vragen. Dat rijbewijs had ik mee, weliswaar vervallen. Maar dat eigendomsbewijs niet. Ondertussen was er echter een Khmer met de helm op zijn schoot langs gereden en moest hij alle moeite doen om die tegen te houden. Ik ben dus stillekes en braaf naar de andere agent gelopen en heb mijn boete betaald. Alles met de glimlach, aangezien zij beleefd en joviaal bleven en de 10-tallen Khmer rondom mij er veel plezier in hadden om een Barang op het boekje te zien gaan.

En morgen dus op zoek naar een nieuwe helm.

Nieuw hek met dank aan onze inbreker.

2009-04-19T08:31:00.000-07:00

Nadat er een twee weken geleden werd ingebroken bij ons, gelukkig met weinig dingen ontvreemd, hebben onze buren en eigenaars van ons huis dadelijk actie ondernomen.

Er kwam binnen het uur een nieuw slot op onze deur (binnen de 5 minuten alweer kapot, Chinese makelij) terwijl ze langs het achterraam aan onze spullen waren geraakt. Maar ook dat achterraam werd onder handen genomen.

En de dag erna werd er plots met veel ijver aan ons hek gelast en geslepen. Waar er voorheen gewoon en muur stond van een kleine 2 meter hoog, werd nu een hek met spitse punten langs alle kanten opgezet, waar ze de nieuwste reeks van 'Prison Break' rond zouden kunnen maken.

En hoe amateuristisch het er soms ook uitziet hier in Cambodja, om binnen de dag een ploeg te hebben die ter plaatse maatwerk maakt en het vrij proper afwerkt en voor een prijs waar je in Belgie alleen van kan dromen, ook dat is Cambodja. Voelen we ons nu veiliger? Ach, ik heb nooit een echt onveiligheidsgevoel gehad en dat is nu ook niet veranderd. Een beetje raar soms en we kijken wat meer uit met het sluiten van onze deuren, maar meer ook niet.

Het water is veel te diep!

2009-03-24T07:33:00.000-07:00

Jep, hier zijn we nog maar eens met een motorverhaal. Nog steeds volop in het droogseizoen (niet overal) dus nog de moment om allerlei trips te doen.

En dus stonden we die maandagochtend met 1 Belg en 5 Fransen klaar om te vertrekken naar de Cardamom mountains, wat door de meest hier wordt beschouwd als de zwaarste, meest technische trip in Cambodia.

Met de nodige problemen onderweg zoals u later zal lezen, maar dat hoort erbij. Anders werd het massatoerisme ;-)

Het verhaal komt later, maar hier zijn al 2 selecties foto's:

De eerste is een korte selectie van alle foto's.

De tweede is de volledige reeks met mijn foto's.

Schooldirecteur in Temse is boos...

2009-03-10T07:48:00.000-07:00

"Omdat kinderen geen zakdoek mee krijgen!" Jawel, oud nieuws is ook nieuws en dan zeker als je het plots ziet verschijnen op de computer van een Cambodjaanse aspirant leraar. Tijdens de vrije uren in het ORC (Open Resource Center) op Nadia's school (een deel van haar computerproject!!) zagen we een 40-tal leerlingen die aan het oefenen waren op het typen van teksten.

En enkele daarvan dan nog wel in het Vlaams en uit de Standaard. Waarschijnlijk wisten ze niet eens dat ze onze moedertaal aan het typen waren, maar was het een eenvoudige oefening om te leren typen in het romaanse schrift.

Met de nodige schrijffouten, maar zeer ingespannen en dat zonder lerarenbegeleiding was dit weer een mooi staaltje van gemotiveerde Khmer. Ook fijn om af en toe te zien.

The Xmas fashion show at Hotel de la Paix

2009-03-01T23:17:00.000-08:00

Eindelijk, nadat we onze foto's van de show kwijt waren geraakt en we niemand vonden die wel foto's had, zijn hier dan eindelijk de eerste bewijzen van onze (kortstondige) modellencarriere.

Ieder jaar is er in Hotel de la Paix, een van de mooiste hotels in Siem Reap centre compleet met eigen Art Lounge, een kerstboomonthulling. En dit jaar werd daar ter amusement van de genodigden (alle expats van t stad en de hotelgasten) ook een mini modeshow aan toe gevoegd. Er was een collectie van Filipino ontwerper Don en een tweede show van de Franse ontwerper met roots in Reunion, Eric Raisina. En voor hem was het dat wij de catwalk liepen. Hij had er ons -zeer sluw- allebei ingepraat en aangezien er al zo weinig gebeurt in Siem Reap, vonden we dat we het niet konden weigeren. T was leuk, nieuwe mensen leren kennen, er hebben er veel es goed gelachen waaronder wijzelf en de try-outs de avond voor de show bij Eric thuis, waren zeer leuk. Dus weer iets nieuws gedaan, volgende stap is iets in de politiek, daar zijn we nog niet geweest ;-)

Met dank aan Loven Ramos (aka the spool artist) voor de foto's!

trip naar Battambang Die Scoone

2009-02-28T19:56:00.000-08:00

Na dik anderhalf jaar Cambodja was het eindelijk zo ver: een weekend Battambang bij collega-vrienden Maarten en Han! Ondertussen wordt de weg er naartoe beter en beter en hadden we dus geen excuus meer om de oude glorie van Cambodia, ooit de tweede stad van ‘t land te gaan bezoeken. En het moet gezegd, Battambang wordt zwaar onderschat! Architecturale hoogstandjes, zoals Wat Banan, waar de bouwers van Angkor Wat hun mosterd gehaald zouden hebben (volgens Maarten toch, hoewel hij er zelf aan toevoegt dat het chronologisch niet klopt). Van Pre-Angkoriaanse Tempels tot prachtige villa’s uit the sixties, alles hebben ze daar in Battambang! En uiteraard mocht een ritje met de bambootrein niet ontbreken. Of beter, een piepklein ritje totdat de bambootrein maffia er een stokje voor kwam steken, of beter gezegd, twee paar wielen ervoor kwamen steken. De concurrenten-bambootreinverhuurders hadden er niet beter op gevonden om het spoor te blokkeren tot onze chauffeur, die nog niet veel gezegd had, rechtsomkeer maakte. We hadden door dat er iets mis was, maar niet wat, en pas na lang aandringen en taalproblemen bleek dat er niet iets mis was met het spoor, maar dat ze ons gewoon niet wilden doorlaten omdat we de bambootrein van de concurrent genomen hadden.
Daar wordt den deze lastig van, dus ik terug ons brommerke op en volle sjees naar die maffia. Daar dachten ze eerst dat ik, of bij hun een treintje kwam boeken, of iets kwam drinken. Ha, dan hadden ze mijn gezicht toch niet goed bekeken. Plots bleek de chef ook vrij goed Engels te kunnen. En toen ik nogal direct vroeg wat er daarstraks het problem was, bleek hij niets beter te kunnen zeggen dan: wij zijn de toeristentrein en zij niet. Je mag in de meeste Aziatische culturen geen open boosheid tonen of beginnen roepen. Maar dan moeten ze het zelf ook niet eerst zo uithangen, vind ik, du seen uitzondering mag in zo’n situatie wel een gemaakt worden…
Soit, mijn hart effe kunnen luchten en wijle weer verder met ons motoke terug naar Battambang, in plaats van met de trein. Daarna terug in het nieuwe huizeke van Maarten en Han nog es Trivial pursuit gespeeld en Nadia natuurlijk gewonnen. De trip naar huis verliep bijna vlekkeloos. De weg tussen Poipet en Siem Reap (gedeeltelijk dezelfde als die van Battambang Siem Reap), de nachtmerrie voor elke tourist die naar Siem Reap komt vanuit Bangkok is er ondertussen aanzienlijk op vooruit gegaan. Een stuk dat vroeger 5 uur duurde, doe je nu in 2 uur. Maar dat was dan zonder de waterspuitmachines gerekend die de onverharde stukken natspuiten om de modder meer aan te drukken… Afin, onze taxichauffeur heeft het geweten en het scheelde niet veel of we waren helemaal (van de) weg… Klik hier voor het album.

Ons Lien en steven eindelijk bij ons!

2009-02-17T05:51:00.000-08:00

Het is alweer een hele tijd geleden dat er nog es geblogd is en op de vraag of dat nu een reden heeft, tsja, ja toch wel.
Nadat ik al deels was overgestapt heft nu ook Nadia de stap naar Facebook gezet .
Maar de allerbelangrijkste reden dat het even geleden is, is aangezien we in januari nogal druk bezig en bezet waren. In januari hadden we namelijk hoog bezoek uit Grimbergen (pardon Humbeek;-)
Onze goeie vrienden Lien en Steven hadden het over hun hart gekregen om kleine Warre 2 weken bij de grootouders achter te laten en ons te komen bezoeken. En voor zulk bezoek maak je al snel wat meer tijd vrij. Dus hebben we achtereenvolgens Siem reap, Phnom Penh, Koh Chang en Bangkok onveilig gemaakt.
Veel gelachen, veel gedronken, veel gebleit (dat eten in Thailand is wel veel pikanter dan bij ons in Cambodia) en af en toe wat last van t eten. Maar twee weken die weer veel te snel voorbij waren en ons toch weer goesting geven om de maten in Grimbergen wat meer te zien. Maar laat ook hier de foto’s weer voor zichzelf spreken. En voor de mensen uit Grimbergen die meer info willen, nodig hen es uit voor een etentje, dat vinden ze altijd wel plezant ;-) Klik hier voor wat meer foto's...

DEEL 3 - Mototrip to the lost temples

2008-12-23T23:40:00.000-08:00

Waar was ik ook al weer? Jep, net bezig met mijn hangmat uit te rollen terwijl het al snel donker werd. 6u s'avonds en in de bush is letterlijk niks meer te doen dan, tenzij je kickt op nachtwandelingen in een jungle waar nog wel eens mijnen zouden kunnen liggen. Ik niet dus en aangezien we niets hadden om te eten noch om te drinken, ga je dus dadelijk in de hangmat liggen (met ingebouwd muskietennet) om tenminste die malaria muggen te snel af te zijn. Echt comfortabel is zo'n hangmat ook al niet, dus veel geslapen werd er niet. Heel de nacht dan maar blijven luisteren naar de bush-geluiden: van geritsel onder mijn hangmat tot iets wat op een roepende gier leek tot een vreemd geklapper in de ochtend. Dat bleken dan de tanden van Scott te zijn, die bibberend van de kou in zijn hangmat lag. Verder wel een mooie nacht met een fantastische sterrenhemel.

s' morgens dan opgestaan met het krieken van de dag om zo ver mogelijk te geraken voor de zon hoog stond en het dus ook weer te heet werd. We hadden de vorige avond afgesproken om de moto nog een laatste kans te geven en anders met een moto te gaan en Scott te voet en waar mogelijk met 2 op de moto. En jawel, nadat we hem 2 keer in gang hadden getrokken, lukte het Scott om zonder stil te vallen een paar kilometer te rijden. Dus met twee motos verder gegaan, heel erg op ons gemak en met slechts enkele verplichte haltes (wegens stilgevallen) terug tot op de highway geraakt. Die highway was de weg die we de dag ervoor al zo erg vonden, maar vergeleken met de kilometers die we verloren gereden waren best mee viel. Zo verder gesukkeld tot we aan een rivercrossing kwamen en ik de foute plek koos om over te steken. Gevolg, volledig ingezakt tot aan mijn uitlaat in de drassige rivierbodem. Scott was ondertussen wel overgeraakt maar had de moto vastgereden op de steile rivieroever. Weerom een redelijk uitzichtloze situatie, tot er twee Khmer langs kwamen die mits wat overredingskracht na een modderbad toch bleven om ons te helpen. Eerst met vereende krachten en veel gewroet mijn moto uit de rivierbodem gekregen en die tot op de verhoogde oever gereden, wat niet zo eenvoudig was. En dan: mijn moto boven, die van Scott beneden die niet startte en te steil en te hoog om hem erop te slepen met mijn moto. Maar tot onze verbazing reageerde hij plots weer op het indrukken van het startknopje. Een van de enige keren dat hij toch voldoende jus had om te starten, maar net op het moment dat het broodnodig was. Toen we rond 11u toe kwamen in Ta Seng, het dorpje waaruit we de dag voordien vertrokken waren, was het eerste wat ik deed dan ook 6 liter water kopen en een telefoon zoeken waarmee ik Nadia kon verwittigen dat ik nog niet lag te sterven in de rimboe.

Daarna nog 3u gereden over zandpistes tot de bewoonde wereld om s avonds terug in Siem Reap toe te komen en een welverdiende en dringende douche te nemen.

En daarna een koel, fris pintje open getrokken en Nadia eens goed vastgepakt toen ze thuiskwam.

Stef

Ik zeg ...

2008-12-18T04:25:00.000-08:00

jajajajajajaja..........................................!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Effe warm gehad - letterlijk en figuurlijk. DEEL II

2008-12-17T10:11:00.000-08:00

Oke, het vervolg van mijn avontuur. Maar eerst wil ik toch zeggen dat het fijn is om af en toe de maten es te horen (is het via facebook, mail of op onze blog). En ik heb de indruk dat ze ook de weg naar de blog terug hebben gevonden de laatste tijd, nu er weer wat meer op staat.

Over de weg terug vinden gesproken...

Zoals gezegd waren we dus te laat vertrokken voor het laatste deel van onze trip tussen 'Prasat Preah Kahn of Kampong Svay' (een mondvol, ik geef het toe) en Siem Reap via Prasat Beng Melea.

Na enkele rivierpassages die we zeer voorzichtig probeerden te nemen, ik was s morgens namelijk al blijven vast zitten in een modderplas die veel gevaarlijker was dan hij er uit zag. We waren dus min of meer gewaarschuwd over de hardheid van de trip. Maar die rivierpassages liepen wat traag, maar wel goed af. En terwijl ik op de gps zo goed mogelijk de 'Old Angkor Highway' probeerde te volgen kwamen we na 3u rijden en 35km op een punt dat we alleen linksaf konden waar we volgens de gps rechts hadden gemoeten. Nu weet die gps natuurlijk ook niet alles, dus wij maar links gevolgd. Ook omdat het al wat donkerder begon te worden en we wat wilden voortmaken. Fout natuurlijk, want haast en spoed waren ook hier niet goed. Na een uur ploeteren door wat in de verste verte niet meer op een weg leek, het was eerder 2 zeer diepe geulen, gemaakt door ossekarwielen met zeer veel hoog gras over en rond. Zo diep dat onze motos er zich constant in vast reden en stil vielen en Scott er regelmatig ook bij viel. Toen ik hem op een bepaald moment dan ook niet meer hoorde volgen, was het niet met een gerust hart dat ik terugkeerde. Hij was echter niet gevallen deze keer maar was wel met een zorgelijke blik naar zijn leenmoto aan het kijken: startmotor kaputt!

Ondertussen was ons water al effe op en het duwstarten van een crossmoto op zo'n ondergrond

werd dan ook snel een helse kwelling. Na een tijdje deden we aan pullstarten (koord achter mijn moto en dan trekken maar), maar ook dat was allesbehalve evident daar. Het werd zo erg dat we besloten om de moto te verstoppen achter een boom, alsof daar in de volgende maanden een levende ziel zou langskomen! Dan een poging om met 2 op een moto daar weg te raken, maar na een zeer onzachte botsing tussen een verborgen boomstronk en mijn scheenbeen (Godzijdank voor de crossbotten) ook dat maar opgegeven. Enige mogelijkheid op dat moment (5h20pm) was om een kampeerplaats te zoeken voor onze hangmatten en zonder eten of drinken te gaan slapen om de volgende ochtend opnieuw te beginnen.

(Shit dat loopt hier maar uit, deel 3 morgen, k ben wat moe na mijn werkendag van 16u)

Effe warm gehad - letterlijk en figuurlijk.

2008-12-14T08:33:00.000-08:00

Vorige week was het na een volledig jaar wachten dan eindelijk tijd om mijn mislukte motortrip naar de tempels: Preah Kahn, Prasat Damrei,... in Preah Vihear province opnieuw te proberen en deze keer hopelijk tot een goed eind te brengen.

Samen met Scott, een Australisch doctoraatsstudent die hier al behoorlijk wat tijd heeft doorgebracht vertrok ik op vrijdagochtend naar Kompong Thom om vandaar door te rijden naar Sambor Prei Kuk, een -blijkbaar- zeer mooie tempel. Alleen wegens wat kleine problemen met Scott's moto te laat vertrokken en net tot daar geraakt om 6 uur. En dan terug want het was donker en dan kan je niet veel meer zien natuurlijk.

De dag erna dan via Stoung en zonder de verwachte 3e en 4e man naar het noorden gereden, om 5u lang over grote verhoogde dijken, langs lotusvelden,... naar Ta Seng te rijden. Alwaar we na een laatste anderhalf uur door Saharadiep zand net voor het donker in Ta Seng aankwamen (alweer te laat vertrokken en de nodige reparaties onderweg moeten doen). Daar hebben we dan overnacht in onze hangmatten op de veranda van de plaatselijke schrijnwerker (compleet, of niet zo compleet, met ontbrekende vingers). Een sympathiek manneke die dank zij zijn kennis van het Engels wat geld kan bij verdienen door eten en slaapplaats te voorzien aan die zeldzame toeristen die tot daar geraken.

En vandaar gingen we de dag erna dan de lost Angkor highway doen. Een weg die op het hoogtepunt van het Khmer-rijk alle belangrijkste tempels met elkaar verbond over grote afstand en nu verworden is tot een veldweg en op sommige momenten niet meer dan een ossekarspoor of zelfs nog minder.

Doordat we persé een derde en vierde kleine tempel wilden vinden en bekijken, ook deze keer weer te laat vertrokken voor het laatste en zwaarste deel van de trip die normaal die avond had moeten aflopen.

.......

(Rest van het verslag volgt morgen, maar hierbij al de foto's)

DiscoParty en meer

2008-11-30T02:00:00.000-08:00

3 weken na datum en na eindeloos veel beloftes aan stef dat ik eindelijk eens ‘ne keer een blog zou schrijven, heb ik me dan toch maar aan het zwembad geinstalleerd in een zalige 27 graden (ze noemen dat koud seizoen hier). Ik zal beginnen met onze uitstap van een kleine week, zo'n 3 weken geleden naar phnom penh, voor het waterfestival, voorafgegaan door Carla en Veerles disco party.

Zoals de meesten onder jullie weten zijn we principieel tegen discoparty’s, en nog principieler als er nog eens een dresscode aan verbonden is. Maar voor ons Carla en Veerle in PP maakten we graag een uitzondering en zijn we gedurende de week ervoor elke avond gaan shoppen in Siem Reap en heb ik ongeveer alle kitscherige khmer kleren gepast die ook maar enigszins een klein beetje in de buurt van disco kitch kwam. Aan discozonnebrillen uiteraard geen gebrek.
Maar aangezien de lokale kledingmarkt op maatje 32 van kindvrouwen is afgestemd, zijn we dan toch maar naar PP vertrokken zonder een outfit. PP is gelukkig een paar grote overdekte markten rijk met een overvloed aan kitschkleren waar ze in Siem Reap enkel maar van kunnen dromen. Nadat stef zich voorzien had van een outfit volgens de definitie van een 70’s disco rollerboy, vonden we een kraampje met glitterjurken om van te verblinden. Onder luid gegibber van de khmer girls de meest disco-achtige, met punten in verschillende lengtes van onder, gepast en gekocht voor slechts 8 dollar. Hieronder onze voorbereiding in onze hotelkamer: disco rollerboy stef en discoqueen Nadia Glitter.

De glitters zijn we een week lang blijven terugvinden op mezelf, op stef, en op alles wat we aangeraakt hadden. De Party zelf was fun, veel pruiken veel booze, veel hapjes en leuk gezelschap. En uiteraard te veel discomuziek. De voorbereide discoplaylist is minstens 3 keer volledig afgespeeld.

Over het waterfeest heb ik niet meer veel aan te vullen, alleen dat Stef de tijd van zijn leven had in het hart van het festival (zie vorige post). Mijn festivalervaring is eerder beperkt gebleven tot wat chillen aan het Blue Lime zwembad, aperitieven met de Vlaamse (en een zwitserse) vrienden in de grote stad, wat tussen het volk rondschoffelen en grote attractie zijn voor de 4miljoen plattelandsmensen die in PP waren voor het waterfestival en die zich vooral vergaapten aan toeristen, en de prachtig verlichte Khmer Style boten te bewonderen vanop Veerle haar balkon met zicht op de rivier. Maar het was dan ook een weekske vakantie voor mij...

Vorige week zondag zijn we na 3 pogingen eindelijk eens op uitstap naar Phnom Kulen geweest (je moet er namelijk voor half 11 de ticketloketten voor de tempels passeren anders laten ze je niet meer naar Phnom Kulen rijden, zo'n twee uur van Siem Reap) Phnom Kulen is, zoals het woord zegt (Phnom betekent 'Berg') een berg, en een Angkor site en (Ex)-Khmer Rouge terrein. De haakjes omdat er geruchten zijn dat de ticketopbrengsten nog steeds in Khmer Rouge-zakken terecht komen. Er zijn 1 000 linga’s (stenen penissen) in de rivierbedding te bewonderen, vruchtbaarheidsymbolen waar we dan over gewandeld zijn, je weet maar nooit of dit misschien ooit van past komt ;-)

We hadden alletwee ons zwemgerief mee om een frisse duik te nemen in de watervalpoel (zie foto beneden waar het ligt te lonken), maar daar zijn we omwille van mijn eeuwige onhandigheid niet geraakt. De rotsen die we moesten overklimmen, waren net iets te glibberig voor mijn teenslippers, en een flink gat in mijn knie en een geschaafd scheenbeen zijn er de bewijzen van, maar zeer bewust niet op foto...

Op de terugweg nog eventjes de gratis-na-5pm-toegang van Angkor Wat meegepikt, en - weliswaar aan de achterkant - helemaal met de brommer tot aan de ingang van de tempel mogen rijden. Terwijl wij ons vermaakten in de tempel, vermaakten apen zich met onze brommer. Spiegels op 'ne brommer dat hadden ze nog nooit gezien precies (en aangezien Khmer hun brommerspiegels in de badkamer zetten, dus ook niet verwonderlijk).

Afgelopen week stonden de avondlijke uitstappen, vooral voor stef, in het teken van het jaarlijkse fotofestival met projecties en tentoonstellingen, op verschillende artyfarty plekken in ons stadje. Ik had nog een bezoek van VVOB’s raad van beheer op het programma staan, avondenterainement voor de Belgische delegatie inbegrepen, met een fotofestival Party vrijdagavond in het FCC. En dat was het dan weer, de hoogtepunten van ons Cambodjaans leventje van de laatste weken, dus jullie zien, zoveel valt hier niet te beleven ;-) Met een beetje geluk mogen we volgende week een weekje naar Bangkok met de VVOB’ers voor een UNESCO conferentie, maar met de toestanden daar, ziet het ernaar uit dat dit 'feest' afgelast (of misschien uitgesteld) gaat worden!

Groetjes
Nadia

The full monty!

2008-11-17T06:58:00.000-08:00

Jawel, hier is em dan, de volledige reeks over het waterfestival in Phnom Penh. Met de nadruk op het team van Kompong Phluk een drijvend dorp hier in de buurt van Siem reap dat ik gedurende enkele weken heb gevolgd door hun verschillende stadia van voorbereiding en ceremonies tot hun eigenlijke deelname aan het waterfestival.

Ze zijn voor de derde keer op rij eerste geeindigd in hun categorie en ik vond het fantastisch om mee te maken hoe zo'n dorp toe- en mee leeft met heel dat gebeuren. Schoon, wreed schoon

4 miljoen mensen en 424 boten!!

2008-11-15T22:35:00.000-08:00

Jawel, het waterfestival is weer achter de rug. Nadat we vorig jaar in Siem reap de kleine versie hiervan hebben mee gemaakt, was het dit jaar de beurt aan zijn grote broer, het enige echte waterfestival in Phnom Penh. En nadat ik vorig jaar een reportage had gemaakt in Siem Reap, dit jaar dus in Phnomn Penh. Alleen, er zouden waarschijnlijk wel tientallen profesionnele fotografen rond lopen en nog veel meer amateurs, dus het sleutelwoord was: een andere invalshoek.

En daarom was ik dus al enkele weken op voorhand naar Kompong Phluk gegaan om het hele verloop van dit drijvend dorp en zijn tocht naar/en deelname aan "Bon Om Tuk" in Phnom Penh.

Alle ceremonies heb ik mee gemaakt en daarmee een behoorlijk unieke kijk gekregen op hoe belangrijk dit festival is voor Cambodjanen. Het was ook een kijk op de religieuze en andere gebruiken op het platteland. Kompong Phluk was de vorige jaren eerste geworden in zijn categorie en heeft dat ook dit jaar weer gedaan. De juiste categorieen en het systeem snap ik nog niet helemaal en geen enkele Khmer ook niet, maar dat deert hen niet. Het is een drie daags volksfeest waar 4 miljoen mensen op afkomen, 424 boten aan deelnemen, 250 000 gratis condooms worden uitgedeeld en vele mensen voor het eerst uit hun dorpje met 40 inwoners komen. Wat het voor hen nog veel overweldigender maakt dan voor ons.

Ik ben als enige Barang -of buitenlander- in een van de raceboten mee gevaren, ik ben zelfs een tweede keer mee geweest om aan het einde de officiele ereronde te varen samen met de ander +/- 50 winnende boten. Ik heb mee de koning gesaluteerd en de aanwezige Khmer hebben hard gelachen met die grote Barang die uit de toon viel in dat lange maar smalle bootje.

Soit, het was onvergetelijk. De foto's worden nog geselecteerd en hopelijk verkocht, er moet geld op de plank komen. Maar hier al enkele bewijsfoto's ;-)

De volledige reportage komt binnenkort online in lager resolutie.

Yes, we can!

2008-11-07T02:42:00.000-08:00

Laten we hopen dat hij nu daad bij woord voegt, slechter dan zijn voorganger kan het in ieder geval nauwelijks. Maar het is een perfecte reden om de visionair George Clinton nog eens in de spotlight te zetten.

Doorklikken naar Youtube! Nu!!

Tonle Sap meer

2008-11-03T09:24:00.000-08:00

Deze week, een klein twee dagen op het meer gezeten voor een fotoreeks waar ik aan bezig ben. Deze foto past niet direct in die reeks, maar laat wel zien hoe mooi het daar is. Dit is in het midden van het meer (een van de grootste ter wereld) en de bomen die in het droogzeizoen boven water staan staan nu onder. En het huisje is de rustplaats waar de boten stoppen op weg naar Kompong Phluk, het drijvende/paalwoningen-dorp oop het meer.

Hallookes, hier zijn we weer!

2008-11-03T08:20:00.000-08:00

Terwijl ik hier na lange tijd nog es op onze blog kom, zie ik dat het meer dan een maand is sinds de laatste post. Schande, ik zak hier half door de grond van schaamte. Maar ja, er zijn wel wat excuses: redelijk druk geweest de laatste tijd, facebook ontdekt,... En als terugkomertje heb ik dan ook nog iets zeer onbelangrijks. Maar het is een teken van leven en -hopelijk- ne nieuwe start voor den blog.

Ik heb me gisteren namelijk de twintigste zonnebril gekocht sinds ik hier ben en dat verdient een feestje! Voor je denkt, "shit dat moet hem veel kosten" en "hoe kan dat, 20 zonnebrillen", even een woordje uitleg. Mijn zonnebrillen hier worden eerst en vooral intensief gebruikt (dag in dag uit, op de moto, in de helm, in de zon en tegen de regen), maar dan nog is 20 veel natuurlijk. Wel, alle 20 waren het namaak brillen van tussen de twee a drie dollar die zogezegd van Ray Ban, Scott, Gucci,.. waren hoewel ze er exact hetzelfde uitzien. En die plastic brillen breken makkelijk onder druk, zoals in een helm. Dus dacht ik gisteren, laat ik mij nog eens een metalen exemplaar kopen en dat heb ik dan ook gedaan, twee zelfs. Eentje van een illuster Chinees merk maar met een logo dat nogal op Armani lijkt en dan de tweede, die ik u niet wil onthouden. Op de bril staat duidelijk Ray Ban, maar de naam op het bijhorende papiertje was de max, waarschijnlijk de Chinese manier om beschuldigingen van namaak te weren. Maar kijk vooral zelf.

Poes is weg.

2008-09-22T10:58:00.000-07:00

Droef nieuws vandaag. En dat voor de eerste blogpost na de vakantie. Poes, onze rosse kat die we hadden over genomen van Nadia's collega Veerle, is vandaag gestorven. Ze had al een hele tijd zeer weinig appetijt, maar vooral na onze Belgie vakantie was ze opvallend vermagerd. Dus op zoek gegaan naar een dierenarts, eerst krachtvoeding gekregen en anti-worm product. Maar toen het na tien dagen niet beter was, een radiografie gaan laten maken. En dan besloten om ze te laten opereren om te kijken of het inderdaad zo erg was als het leek op de foto.

Manu, ne maat van ons die dierenarts is en hier toevallig op bezoek is met Lenny, zijn vriendin, heeft aangeboden om de operatie te doen samen met de lokale dierenarts. Maar toen tijdens de operatie bleek dat de kanker al overal verspreid zat en het waarschijnlijk een kwestie was van dagen, hebben we ze niet meer laten wakker worden. Op die manier haar hopelijk wat pijn besparend.

Fuck en dan beseft ge toch weer hoe snel ge u kunt hechten aan zo'n beestje. Dat ze nog veel mag jagen in de kattenhemel en zich daar niet meer zo laat doen door de ander katten.

Op vakantie!

2008-08-16T14:47:00.000-07:00

En we zijn bezig om alles in te halen wat we een jaar lang gemist hebben, zodat we er weer tegen kunnen voor de volgende 12 maanden. Zoals friet, Duvel, ne goeie gueuze, een soiree'ke met de maten, concertje, ballekes met tomatensaus...

Los daarvan heb ik me net aangemeld op Facebook na heel lang geweigerd te hebben daaraan mee te doen. En aangezien iedereen daar dan blijkbaar ook nog aan een soort van group-bonding doet, heb ik ook dat maar geprobeerd. Ik ben nu dus lid van de:
I Dont care How Comfortable Crocs Are, You Look Like A Dumbass
Wat mij op het eerste zicht ook weer lijkt op een groep dumbasses die niks beter te doen heeft dan onnozel commentaar schrijven op een thema. Maar met dat thema hebben ze wel gelijk, behalve verpleegsters en kinderen zie ik niet waarom iemand ooit crocs zou willen aandoen.
Maar tot binnen tien dagen in Cambodia dus, voor nog een jaartje Amok-bloggen.

Groeten,
Stef

Hip hip HOERA!!!

2008-07-27T09:04:00.000-07:00

Mijn zuske is getrouwd in Koh Samui en wij waren er natuurlijk bij!

t Was fantastisch mooi, alle aanwezigen hebben ongeveer zitten bleiten van ontroering en nu zitten ze aan elkaar vast voor de rest van hun leven.

Maar ik twijfel er niet aan dat ze ook dat fantastisch goed gaan doen.

Ietske meer, maar ook weer ni te veel ;-)

Verkiezingen in Cambodia!

2008-07-20T09:22:00.000-07:00

Nadia's collega Maarten heeft op zijn blog een zeer interessant artikel over de nakende verkiezingen en de deelnemende partijen hier in Cambodia.

Om te linken, gewoon hier klikken.

Hoog bezoek uit Belgie

2008-07-20T09:01:00.000-07:00

Net op de valreep (binnen twee weken zitten we terug in Belgie, wel maar voor korte tijd) is er nog een delegatie Belgen langs gekomen.

En niet de eerste de beste! Nee, eerst en vooral, de eerste familieleden die langs komen (Els en Diether) en dan ook nog es een van de beste maten (Kuma met Ellen).

We hebben samen 4 dagen in Phnom Penh gezeten en zijn dan nog es voor een dikke vier dagen naar onze homebase, Siem Reap geweest. Het was plezant, het was zwaar maar ze hebben veel gedaan en gezien. en nu zijn ze weg naar Thailand waar wij hen volgend weekend nog even gaan opzoeken. Het verslag daarvan vind je hopelijk volgende week op de blog. Maar nu moet je het stellen met een uitgebreid fotoverslag!

Veel groeten en tot binnenkort,

Stef en Nadia

Duizend bommen en granaten

2008-07-09T11:17:00.000-07:00

Verdomme, was dat verschieten gisterennacht, toen Nadia me plots wakker schudde en riep (ik had mijn super oordoppen nog in;-): "Ze zijn aan t schieten!!".

En inderdaad, de ene knal na de andere ontplofte ergens in de omgeving en deed heel het huis bibberen. Om nog te zwijgen van Nadia en eerlijk, ook bij mij beefde het wat, het is niet voor niets maar enkele jaren geleden oorlog geweest en met de verkiezingen en bijhorende intimidatie voor de deur...

Maar na een tijdje en toen we beter wakker werden, bleek dat het om vuurwerk ging. Om 4u 's ochtends! De dag nadien bleek dat Unesco eindelijk de aanvraag om de Preah Vihear tempel op de grens met Thailand te erkennen als Cambodiaans grondgebied en in een beweging hem ook als werelderfgoed in aanmerking te laten komen. In Phnom Penh hebben ze blijkbaar 4uur aan een stuk vuurwerk afgeschoten. Het was dan ook een gevoelig punt geworden waarover veel gediscussieerd en geruzied is geweest met Thailand. Maar de Cambodianen hebben gewonnen van Thailand en dat moet zo'n 8-tal eeuwen geleden zijn.

Bangkok, City of Angels!!

2008-05-09T05:29:00.000-07:00

We moesten vorige week in Bangkok zijn en hebben dan maar het noodzakelijke aan het aangename gepaard en zijn nog eens naar het shopping Walhalla geweest. Jawel, Kuala Lumpur was ook al niet slecht qua shopping malls, Zo zijn we daar naar Suria KLCC geweest (rond de 200 shops op 6 etages) onder in de Petronas Twin Towers (zonder antenne 403m) waar er (vooral voor mij dan) meer keuze en lagere prijzen waren wat fotospullen betreft.

Maar toch wint Bangkok nog met een paar lengtes voorsprong op algemeen shopping gebied.

Naast alle straatwinkeltjes waar je zelfs gebruikte valse tanden kan vinden (wie het muiltje past... ;-) zijn er natuurlijk de supermoderne malls.

In de buurt waar wij op hotel zaten heb je bvb volgende shopping malls, ieder minstens 4 tot 8 keer zo groot als Wijnegem Shopping: MBK, Siam discovery, Siam Center, Siam Paragon, Central world, Zen en Central Shitlom. En een beetje verder ook nog Emporium, samen met Siam Paragon de plek waar je heen moet voor grote luxe.

Zo vind je in Paragon naast alle grote designer-namen op de 4e verdieping de auto-afdeling, waar porsches, ferrari’s, lotussen, Aston martin’s,… samen staan te blinken en wachten op kopers. Je vraagt je af wie die kopers dan wel zijn, want zo fantastisch gaat het nu ook weer niet in Thailand, maar blijkbaar is er toch een kleine zeer rijke topklasse. Komt erbij nog eens een kliekje superrijken uit de omliggende landen zoals Cambodia, Myanmar,… die in eigen land niet veel kunnen kopen en je komt wel aan klandizie zeker?

Toch is ook niet alles hier zoveel anders dan in Belgie. Zo stond er in het lifestyle magazine Guru, dat de deelneemsters aan Miss Thailand Universe toch wel minstens Thais moeten spreken. Wat doet denken aan de rellen in Belgie over een Miss Belgie die de beide landstalen niet machtig zou zijn.

In een andere krant stond dan weer dat 70% van de Thaise vrouwen nooit tot een orgasme raakt. Wat niet echt verwonderlijk is als je enkele dagen in Bangkok rond loopt.

In deze City of Angels is er namelijk een groot probleem met gender-identiteit. Op de 10 mannen zijn er (ruwe eigen schatting ;-) namelijk een tweetal die zich vrouw voelen en zich zo ook kleden en/of laten opereren, nog een extra 4 die zich androgyn voelen en duidelijk niet weten wat ze dan wel zijn. Als dan een van die vier resterende mannen het niet kan waarmaken of er is een van de vier vrouwen die het fysiek niet kan (wat voor alle duidelijkheid ook bestaat) dan zit je dus al snel aan die 70%.

Jawel, vreemde stad, die City of Angels.

Weggevlucht!

2008-04-24T11:07:00.000-07:00

Met Khmer nieuwjaar (een van de drie die ze vieren, naast Chinees en westers nieuwjaar) was het zo heet in Siem Reap en beloofde het zo luidruchtig te worden dat we besloten hadden Cambodia te ontvluchten. Ze vieren hier namelijk een week lang en iedere dag van 5 u s ochtends tot 2 a 3 uur s nachts met zeer veel lawaai, vuurwerk,... hun nieuwjaar.

We zijn uiteindelijk met twee dagen vertraging vertrokken naar Maleisie, eerst naar Kuala Lumpur, de wereldstad met de twintowers (nee, niet die uit New York).

En daarna naar het Maleisisch gedeelte van Borneo om daar wat regenwoud exploratie te gaan doen. En jawel, ze hebben daar dus ook spinnen. Vraag maar aan Nadia ;-)

We hebben veel beesten gezien, vooral apen. We hebben koppensnellers gezien en hebben zelfs bij hen geslapen, alleen zijn we de helft van onze foto's kwijt gespeeld wegens een gecrashte memorycard. Zo hebben we dus geen bewijs van het feit dat we een hele troep Proboscis monkeys hebben gezien (moet je eens op googelen, ze worden ook wel de dutch monkeys genoemd in het Engels) en silver leaf makaques met baby (hoe schattig). En ook van de twin towers hebben we nauwelijks een foto.

Maar de rest van het verhaal volgt nog, hierbij al de foto's.

De toestand in Siem Reap: Heet en veel Belgen!

2008-04-24T10:44:00.000-07:00

Jawel, terwijl het in Belgie waarschijnlijk nog altijd tussen de 10 en de 20 graden celsius zal hangen is hier al een tijdje het hete seizoen aangebroken. We hebben sinds enkele weken een thermometer, ik was toch wel benieuwd geworden hoe warm het nu effectief was bij ons. En ik kan u zeggen, ne thermometer, da snappen ze hier niet dat ge da nodig hebt. Warm is warm en wat hebt ge eraan om te weten hoe warm. Soit, dat wou dus zeggen dat ik zeer lang heb zitten zoeken. Eerst stuurden ze me langs enkele apothekers, tot ik uitgelegd kreeg dat ik geen koortsthermometer moest hebben, maar een echte.

Na nog allerlei winkels, supermarkten,... dan toch eentje gevonden in de plaatselijke electrozaak. Het is dan ook een volledig weerstation met vochtigheidsmeter,...

Om het kort te maken, de laatste week is het bij ons overdag dus gemiddeld 38 graden in huis, om s nachts af te koelen tot 32 graden.

Zelfs de Cambodianen zijn het erover eens dat dit toch wel behoorlijk warm is.

En vlak voor die hittegolf hebben we nog eens bezoek gehad uit Belgie.

Buffie en G'kes zijn namelijk langs geweest. Ze hebben het hier -denk ik- goed gehad. Het was nogal druk voor Nadia toen, dus alles was raprap. Maar t was plezant om nog es volk uit Grimbergen te zien. We hebben toerkes met de moto gemaakt, pinten gedronken, ze zijn de tempels gaan doen en we hebben nog pinten gedronken op ons terras. Een avond zelfs met het onverwacht tegen het lijf gelopen gezelschap van Alain Grootaers, Jakobien en dochter Julia, die nu al een half jaar Azie rond trekken.

Buffie en zijn madam moesten echter nog naar Noord Thailand op olifanten safari, dus na drie dagen was het alweer afscheid nemen.

Hierbij al wat foto's en hopelijk binnenkort wat meer tijd om een langer verslag te maken.

Stef

Phu Quoc- De gestolen parel van de Cambodiaanse eilandenkroon!

2008-03-13T02:08:00.000-07:00

Na Hoi An was het dus de bedoeling dat we richting Hanoi gingen trekken , alleen, aangezien het in Hoi An al zo koud was en Hanoi nog veel meer noordelijker en dus kouder ligt, bleek dat al snel geen goed idee. We zouden zuidelijk trekken, naar de warmte zoals we die gewoon zijn. En dus werd het Ho Chi Minh city voor de hoognodige kappersbeurt en het shoppen en daarna naar Phu Quoc een eiland bijna voor de Cambodiaanse kust en lang geleden ook deel van Cambodia, maar nu niet meer. Dit is een behoorlijk groot eiland dat nu pas ontdekt wordt door het toerisme en dus nog zeer ongerept en puur is. Alleen zal het niet lang meer duren, de grote mega resorts zijn gepland en uitgetekend.

We zijn er een viertal dagen gebleven, zijn het eiland rondgereden met de brommer, hebben kokosnoten gedronken bij een vissersfamilie in een zeer afgelegen hoek van het eiland en verder hebben we wat gerust en gezond. Dus we kunnnen er weer tegen ;-)

(De foto's)

Allemaal beestjes.

2008-03-13T02:03:00.000-07:00

Tijdens onze tien dagen Vietnam zijn we ook nog enkele modellen van de plaatselijke fauna tegen het lijf gelopen die we u ook niet willen onthouden.

(De foto's)

Vietnam has style.

2008-03-13T01:46:00.001-07:00

In tegenstelling tot Cambodia -dat we wel mooier vinden, zo neo chauvinistisch zijn we al wel- hebben ze in Vietnam echter wel nog wat oude brommer modellen rondrijden. Door hun jarenlange beperking tot een maximum cylinder-inhoud van 175cc zijn ze niet echt indrukwekkend te noemen qua prestaties, maar stijl hebben ze wel. De Minsk moet je hier niet zoeken, die gebruiken ze enkel in het hoge Noorden van Vietnam. Wel terug te vinden hier zijn de honda cb50 (met een nauwelijks zichtbare motor, zo klein is ie), de honda Supercub (legendarisch scootermodel dat het meest verkochte Honda model is ooit) in allerlei cc's en dan nog wat andere zeldzame 125 cc modellen. Kijk en geniet.
(alle foto's)

Toon en Ha trouwen in Hoi An

2008-03-13T01:24:00.000-07:00

Shit, net half uur aan tekst geschreven en alles kwijt. Dan maar opnieuw beginnen.
(Trouwens: voor alle foto's, klik hier)

We zijn dus een kleine 10 dagen naar Vietnam geweest en de aanleiding was het vriendenfeest voor de trouw van Toon (Nadia's VVOB collega in Vietnam) en Ha. Het feest had plaats op Cham Eiland (waarschijnlijk nog bekend en berucht bij een aantal P-medewerkers en de badpakkenmeisjes van 2007;-). En ook dit keer wou het weer niet helemaal mee, het was vrij koud, zeker voor de Cambodjaanse expat-delegatie die geen temperaturen onder de dertig graden meer aankan en er stond nogal wat wind. Dat dit vooral een probleem was op de boot ernaartoe was duidelijk af te lezen op de groen en gele gezichten van meer dan de helft van de opvarenden. Gelukkig was er daarna eten voorzien, zodat de magen terug gevuld konden worden. Het was een zeer leuk weekend, met strandactiviteiten, een leuk dansfeestje op het strand met dj's Jan en Carlos en daarna slapen in tenten op het strand.
Sommigen vonden het zelfs nodig om bij 15° toch nog een avondduik te nemen.

Waarde vriend F.

2008-03-13T00:42:00.000-07:00

Jawel, deze Belg is gespot in Siem Reap. Er zijn veel pinten gedronken en veel gezeverd en zo kennen we hem natuurlijk. Ondertussen is hij alweer naar Thailand vertrokken en is hij daar op 'zijne zak' gegaan met den brommer. Gelukkig is het daar met de gezondheidszorg minder erg gesteld dan hier, maar toch. Dus komt hij binnenkort hier nog effe terug om zijn wonden te likken.

Celebrating differences SIEM REAP

2008-02-25T20:34:00.000-08:00

Jawel,er was nog eens iets te doen in Siem Reap en we erbij en niet in Phnom Penh, noch Bangkok noch enig ander oord waar we af en toe gaan om uit te blazen of culturele impulsen te zoeken die hier niet bestaan.

Maar zo dus niet vorig weekend, het was hier namelijk groot feest. Met grote dank aan zowel Diego Muro-mijn Spaans mortormaatje en ook HI vrijwilliger- en daarna Carla Chabert die opeenvolgendhard gewerkt hebben aan de voorbereiding en organisatievan het Siem Reap gedeelte van dit festival door "disabled and able-bodied artists from across Asia who come together in Cambodia to present an arts festival featuring performance, film, music and visual arts with a SPOTLIGHT on the abilities of all people." Natuurlijk waren er nog vele mensen bij betrokken die bedankt mogen en moeten worden, maar aangezien ik niet al hun namen ken, houd ik het maar bij deze twee.

Soit, het was zeer indrukwekkend, echt waar en naast het feit dat het voor het publiek een fantastische avond was, zag je aan de spanning en later de ontspanning, de blijdschap en de trots van alle deelnemers dat dit echt wel veel betekent voor hen.

Maar aangezien jullie in Belgie er niet bij konden zijn, hier mijn fotoverslagje!

Voor extra foto's, klik hier! Voor meer info, klik hier ;-)

jsents en de dingen

2008-02-21T20:40:00.000-08:00

Vooraleer je deze post leest best eerst even naar beneden scrollen, want Nadia heeft gisteren ook al gepost ( we zijn weer in gang geschoten;-)

Maar deze wou ik jullie niet onthouden, al was het maar om ook es de aandacht te vestigen op zijn -vaak bijzonder grappige- blog en om hem nog maar eens te feliciteren met zijn pasgeboren dochter Falke.

En aangezien er ook bij onze vrienden in Grimbergen, Limburg en Antwerpen wat jonge of toekomstige ouders zitten, zijn deze tips altijd handig (voor meer, klik op de link)

My Life, a farmer, a teacher...

2008-02-21T18:27:00.000-08:00

Ons filmpje staat op YouTube ! Afin niet van 'ons' in de zin van 'Nadia en Stef' maar van de projectmedewerkers en teacher trainers hier op school! De moeite! Met een dikke merci aan Johan om ons te helpen met het filmpje te maken en het op YouTube te zetten!!

Klik hier of op de foto voor de link!

Beng Melea en zo..

2008-02-02T22:46:00.000-08:00

Voordat jullie weer veel te snel door de blog sjezen: als je op de foto's hieronder klikt krijg je meer foto's!!

Een luie zondag en eindelijk eens tijd gehad om de laatste foto's van mijn nieuw kodakje te halen voor jullie... En jullie zitten zeker weer te wachten op spannende verhalen... Maar neen hier wordt de laatste tijd amper iets anders gedaan dan gewerkt. Stef heeft vorige week de bijna laaste hand gelegd aan het infocentrum van Handicap en het ziet er mooi uit!! Foto's op komst!

We zijn eindelijk nog eens een tempel gaan bezoeken, Beng Melea - een jungle temple bijna zo mooi als Ta Phrom, maar eigenlijk nog mooier omdat we daar zo goed als de enige toeristen waren... see the pics; Angelina Jolie zou jaloers zijn...

Ahja we hebben nog een klein verjaardagsfeestje gehad... en de pics nog niet laten zien, die vind je hier.

Over feesten gesproken, afgelopen vrijdag en gisteren was het big party in mijn school. Er was een bende Thaise studenten (in kader van een cultureel uitwisselingsproject....), vrijdag ging het er wat formeler aan toe, een heuse verkleedshow, alle studentjes hadden serieus hun best gedaan om hun beste danske in te oefenen. En gisteren was het helamaal top, de directeur van de school, Mister Ora organiseerde een fuif! Op zijn cambodiaans uiteraard, en dat van half 7 tot 8. Als dat niet decedent is! En de buitenlanders die op school werken, kwamen er ook niet onderuit... Stef had de taak om foto's te nemen, op zich genomen om te ontkomen aan de verlplichte dansvloer activiteiten... En dan nog zijn de meeste foto's mislukt: maar een filmpje zegt natuurlijk veel meer dan 100 foto's. Maar toch wat PICS zijn HIER terug te vinden.

Sinds gisteren hebben we weeral een nieuw huisdier, ons zwarte kat heeft afgedaan; haar kans verkeken, na haar maanden te verwennen is ze nog steeds niet lief, geen waardige Mouche vervangster dus ... Nu dus die van Veerle (ze kon die niet meenemen naar Phnom Penh) gisteren gaan halen. Dat beest natuurlijk het trauma van haar leven opgedaan door vanachter op de brommer te zitten... Ondertussen heeft ze ons toch al graag, ze is al veel meer op haar gemak na ene dag dan die zwarte van de buren na 3 maand... Zo op haar gemak dat ze al durft stunten op de ballustrade van ons terras. Afin, genoeg kattenverhalen (ziedewel dat hier niks gebeurt? ;-)

Hier nog een paar fotokes van Kanpot en de boottocht (stef vond ze precies niet schoon genoeg; maar ik ben trots op mijn eigen creaties met mijn nieuw toestelleke van de familie Bettens en Reynders.

lieve groetjes

Nadia

We zijn er nog steeds!

2008-01-15T03:15:00.000-08:00

Met het schaamrood tot in de topjes van ons bruingebrande tenen (t is een zeer schoon combinatie...) beginnen we dan eindelijk nog eens aan een postje...

Toen stef aan het trippen was (en neen, niet van Happy Pizza's) zat ik te bevriezen in Belgie, maar ik vermoed dat er niet al te veel behoefte is om daar pics van te zien..

Afin ondertussen is er week heel wat gebeurd (veel gewerkt UITERAARD) maar ook wel wat op stap geweest... Eerst en vooral naar Phom Penh om afscheid te nemen van collega Lars die naar Thailand vertrok om daar te werken, en ons Veerle te verwelkomen in PP die ons verlaten heeft omdat ze de hoofdstad veel toffer vindt...

Na Phnom Penh met een taxi naar Koh Chang, afin toch naar de grens met Thailand via 5 veerboten maar een goeie weg We vonden wel dat we na een half jaartje hard trawakken wel effe mochten gaan chillen op een eiland, en als dan zelfs bleek dat het veel dichterbij ons thuis is dan we dachten, zeker voor herhaling vatbaar... Veel straffe verhalen van op Koh Chang hebben we niet, veel meer dan zee, zand, bergen, goed eten en drinken is er dan ook niet. Alhoewel, geheel toevallig zaten er nog oude bekenden die we ons vanuit een ver verleden nog in Belgie herinneren, maar een iets dichter verleden van in Cambodja....

Klik op W en M voor meer Pics van Koh Chang

En dan natuurlijk, finally, ons Nele op bezoek... Nieuwjaar gevierd in Siem Reap, een weekske in onze home resort gechilld (afin Nele dan toch) en dan samen naar Kampot en Kep getrokken. Want we moesten de legendarisch Bokor Mountain toch, na onze mislukking van 2006, opnieuw geprobeerd hebben. Deze keer ik met ons Nele in de Pick up, Stef alleen met de bike. Want de Bokor achter op de dirtbike, da's goed voor ene keer, afin voor een halve ook al... In ieder geval, net op het juiste moment beslist om te gaan, want binnen 2 weken (ongeveer nu dus) sluiten ze alles af om er een 2vaksbaan aan te leggen, en daarna 2 luxe resorts, een nieuw casino en een dorp voor 5000 mensen te bouwen...

Klik op de foto's voor meer prentjes!

Na Bokor nog een dagske gaan chillen in Kep aan de kust. En er is nog steeds geen Bountystrand, maar daar komt binnenkort ook verandering in. Lang leve de goeie ideeen van buitenlandse investeerders. Nog even na-watertanden: crab with Kampot pepper, verse seefood recht uit de zee met lekkere kruiden, op het strand... Dat is Kep.

Vorige zaterdag nog een verjaardagsparty deel 2 gedaan samen met Carla, maar helaas een beetje in mineur. Want ook vanuit Cambodja af en toe slecht nieuws... Sakan, onze Monk - afin ex-Monk want hij is een maand geleden uit het klooster getreden, en Khmer teacher is zaterdag plots gestorven. Jonge gast, 26 jaar, neergevallen met wat hoofdpijn en 2 uur later dood... Het is moeilijk te geloven. Hij leek net zo gelukkig, hij ging zelfs trouwen op het einde van de maand...

Groeten

Nadia en Stef

Druk, druk, druk

2007-12-13T06:58:00.001-08:00

In mijn oren, ja.
Want na effe bekomen te zijn van de dirtbike trip en zelfs wat gewerkt - weliswaar niet veel, want een groot gat in mijne voet en dus regelmatig bezoek aan het international hospital- ben ik met Scott naar Sihanouk gegaan voor enkele dagen. Scott is namelijk een beurs-doctaoraats-student archeologie die hier al enige tijd zit en zijn vriendin komt binnenkort naar Cambodja. En aangezien zijn vriendin graag en goed duikt, wou hij dat ook even snel leren. Kwam goed uit voor mij, ik namelijk ook en met Nadia in Belgie was het dé moment om wat dingen te doen waar zij minder gek van is.

Dus ik met Scott via Phnom Penh naar Sihanoukville, de enige badstad in Cambodia die naam waardig, met in mijn valies veel te veel kleren, in mijn voet een groot gat en in mijn neus te veel snot om goed te kunnen duiken. Soit, veel pillen en nog een extra rustdag volgden. Doordat we eerst een dag theorie moesten blokken met een echt examen nadien, waar ik met glans voor slaagde. Jawel, ne mens is nooit te oud om te leren ;-)
Dan twee duikdagen op en rond het eiland Koh Rong Samleng in de baai voor Sihanouk.De overnachting op dat fantastisch authentiek eiland was trouwens ook een ervaring om niet snel te vergeten.
En dan, met een beetje last van druk in mijn oren, veel geduld van instructrice Kyoko en veel oefeningen later mag ik mij nu officieel een SSI open water diver noemen. Aangezien de camera niet waterdicht was, de stress van het duiken, het gat in mijn voet en het snot in mijn neus nogal groot was, is er dus van fotograferen niet veel in huis gekomen. Tenzij op dat fantastische eiland dan. Wel nogal basic verblijf (weeral:-), een houten beddeplank met een mouske van 2 cm erop, een wc boven de oceaan en de douche was een potteke in een plastic ton. Maar het zicht s morgens op de oceaan maakte dat allemaal meer dan goed.
En vanaf nu is het dus zoeken naar goeie duikspots in de omgeving zodat we strandvakantie (Nadia) en duikdag (ikke) toch wat kunnen combineren. Dus als er duikers zijn die goeie plekken weten (Fabbe, Woutsi, Pieje, Willie...!!??) laat dat dan zeker weten.

Meer foto's? Hier klikken.

Veel groeten,
Stef

De Monk

2007-12-08T22:16:00.000-08:00

Nee, niet die in Brussel maar onze eigen Buddhistische monk - khmer teacher Sa'Koan. Hij heeft zijn kleed afgelegd (figuurlijk dan toch) en is uit het klooster gestapt. Iets wat hier vaker gebeurt dan bij de katholieken en ook eigen is aan het buddhisme. Veel mannen gaan voor enekele maanden tot enkele jaren in het klooster. Hij is er opgegroeid, heeft er veel geleerd en vindt het nu tijd om de wereld te verkennen. We vonden hem trouwens al zeer los voor een monnik. Hij drinkt graag cola en is gek van Belgische chocolade en dat voor iemand die een ascetische eed gezworen heeft!

Normaal blijft hij in de buurt en zou hij graag blijven les geven aan ons, maar dat wordt dus even afwachten. Wij hopen in ieder geval van wel, ook al stond het natuurlijk chiquer om je eigen buddhistische huismonnik te hebben;-)

Dirtbike in Cambodia

2007-12-07T01:04:00.000-08:00

Jawel, de eerste grote dirtbike rit zit achter de kiezen en man, wat was het bijten bij momenten.

De reden dat het zolang duurde voor de eerste rit, was, buiten te weinig tijd, vooral het gebrek aan een andere idioot die klaar was voor enkele dagen afzien. Maar meer daarover later. De idioot die mee wou was Diego, de andere Spaanse Handicap International vrijwilliger. Zijn vriendin kwam af en net daarvoor wou hij toch nog een ritje gaan maken. Geen probleem, ik flans wel wat in elkaar had ik gezegd en dat werd dus een driedaagse tocht.

Dag 1: Siem Reap via Anlung Veng (laatste bolwerk en laatste rustplaats van Pol Pot) naar Preah Vihear tempel. Al eeuwenlang een twistpunt tussen de Thai en de Khmer. Daar blijven slapen in het sjiekste van de drie aanwezige guesthouses. Vijf dollar per nacht voor 4 planken muren, een bed met planken en een een mouske van 2cm dik. Kicken. En s avonds eten aan de lokale straatstalletjes, waar je keuze had in -als het al herkenbaar was- varkensdarmen en brokken varkensvet, vissekoppensoep en iets dat leek op dik vet vel (waterbuffel, kip of vis, t was necht niet te herkennen) voor we naar het plaatselijke tien om te zien zijn geweest.

Dag 2 de beklimming van de berg en de tempel en doorrijden via het onooglijk kleine en oninteressante Tbeng Meanchey (lokaal ook wel PreaH Vihear genoemd), de hoofdstad van de provincie, jawel, Preah Vihear en dan al een stuk op weg door bananenplantages richting Preah Khan. Een naar het schijnt indrukwekkende tempel. Aan de afslag naar die tempel zijn we blijven slapen bij de eerste de beste gastvrije local. Dat bleek de dorpsoudste te zijn van een gehucht van 30 zielen, waar we het terras en een natuurdouche aangeboden kregen.

Ijskoud gehad die nacht en lawaai!!!

Dag 3 was dan de grote uitdaging. Nadat de eerste dagen al behoorlijk uitdagend waren op moto-gebied, werd dag drie - de oude Angkor highway, die ondertussen al eeuwen nog enkel door ossenkarren gebruikt werd, het zware sluitstuk. Nog meer toen bleek dat we eigenlijk toch van een verkeerd punt gestart waren en dus nog eens een omweg van 70km moesten maken.

Soit, om een zeer lange dag kort te vertellen, we hebben die dag 13 uur op de moto gezeten, zijn volledig verloren gereden, stukken van 60 kilometer zonder een dorp tegen te komen, hoogstens een verloren boerderij, hebben zelfs Preah Khan niet gehaald noch de Angkor Highway. We hebben veel te veel zand gezien, zijn allebei gevallen zonder veel erg. We hebben allebei onze voet geplet aan de zelfde boomstronk (verborgen achter een bos gras). Diego met een blauwe voet tot gevolg, ik met een gat van een dikke centimeter diep en breed in mijn voetzoel (en dan nog eens door een nieuwe Meindl zool van een centimeter dik).

Resultaat, allebei kapot maar tevreden terug in Siem Reap met de hoop dat we de Angkor Highway op een andere keer nog eens kunnen doen.

Het was zeer leuk, nu even de wonden likken, dan gaan duiken met Scott, een Australische archeoloog en dan later een nieuwe poging ondernemen.

Maar geniet vooral van de foto's en besef dat we nauwelijks tijd hebben gehad om er te maken, in werkelijkheid was het nog veel mooier, veel indrukwekkender en veel ruwer.

Groeten,

Stef

Waterfestival Siem Reap 2007

2007-11-26T02:34:00.001-08:00

Aangezien we de laatste tijd nogal te kort schieten in het aanvullen van onze blog, probeer ik dat dan maar goed te maken met wat extra foto's. En dit weekend heb ik wat afgeschoten. Het was namelijk waterfestival, dat is een van de grootste gebeurtenissen hier in Cambodja en de Phnom Penh versie ervan trekt ieder jaar massa's volk naar de stad. Maar ook in ons eigen Siem Reap doen ze eraan mee, al was het dan nog maar voor de tweede keer dit jaar. Maar ondanks deze jonge leeftijd (of net daardoor) heeft het waterfestival hier nog iets kleinschaligs en supergezellig. Een soort van Cambodjaanse kermis waar kinderen zot lopen en roepen om zoetigheid (de meest vreemde soorten eerst) en cadeautjes. En waar volwassenen met 20 man in bootjes om ter snelst roeien en daarbij af en toe wal eens omkantelen. En s avonds worden er kaarsen op de rivier gezet, die de geesten bij het keren van het water gunstig moeten stemmen.Kortom, er was veel te zien en te doen en het was een zeer fijn weekend.

Gr,

Stef

Pfffffff.

2007-11-16T00:39:00.000-08:00

Ja, zoals Nadia eerder deze week al schreef, het is hier momenteel zo druk dat ik me bijna weer in Belgie dacht te bevinden. Maar dan besefte ik plots dat het daar nu zo'n 20 graden kouder is en dat ngo-medewerkers daar beladen worden met alle mogelijke zonden Israels en dat is hier dus, gelukkig maar, niet het geval.

Na mijn eerste weken bij Handicap international, waar ik al over verteld had, ben ik nu Nadia aan het helpen. Weeral volledig vrijwillig en onbetaald, hoor ik daar monsieur Debels nog?

Ik moet wel zeggen dat ik aan de videoworkshop heb deelgenomen, enerzijds om de te grote groep wat mee te begeleiden, maar anderzijds toch vooral om zelf zo veel mogelijk te leren van oude rot en creatieve duizendpoot Johan Snyders. De bedoeling is ook wel om iemand in Siem Reap te hebben die de leraars in de toekomst ook nog kan helpen als ze vragen hebben over deze workshop en over hoe wat weer moest. Veel meer ga ik momenteel niet schrijven, ik ga terug aan het werk, maar wie wil kan de sfeer mee proeven via de foto's van de workshop.

Groeten,
Stef

Sa'koan, Kampong Plukh en workshop

2007-11-13T04:33:00.000-08:00

Aan exotische namen geen gebrek hier uiteraard. Waarschijnlijk hebben sommige onder jullie het regelmatige bezoekje aan onze blog al lang opgegeven, wegens nooit iets nieuws... Ondanks wat sommigen in Belgie ondertussen wijsgemaakt is in een of ander boek dat verschenen is over misschien hier en daar wat uitzonderingen en vooral veel verzinsels, wordt er in de ontwikkelingssamenwerking wel degelijk gewerkt... (zo hard dat er geen tijd meer is voor blogjes, alle excuses zijn goed he ;-) )

Ondertussen zijn we dan ook nog (EINDELIJK) met Khmer lessen gevonden, aan een tempo van 2 of 3 zinnetjes per uur... Als we deze week alle voornaamwoorden blokken kunnen we binnenkort zelfs de mensen in het Khmer aanspreken (al dan niet met een werkwoord erbij...) Sa'koan onze leraar is een echte boedhistisch monk, en heel gedreven om ons het perfecte Khmer bij te leren (hij blijft maar proberen om ons het schrift ook te leren... en zal ons elke week 5 letters leren schrijven... Maar als we geen schoonschriftjes vol oefenen zullen we er niet ver mee geraken...

En ondertussen (na ons Isabelle en Ewald, foto's volgen... heb die vergeten mee te brengen op mijn stick) hebben we weeral bezoek, nl. onze Johan maatje en soort free lance collega van bij Vredeseilanden... die ons hier komt leren filmen (vooral de Khmer, want het zijn zij die uiteindelijk de filmpjes over goeie onderwijsmethodieken moeten gaan maken in scholen). Afin ondertussen sjezen we met een busje en een team van 12 man naar scholen en boerderijen om als 'oefening' een filmpje te maken over cambodjaanse kinderen en het onderwijs hier, voor de tentoonstelling van vvob (dus als jullie het willen zien, op naar Brussel)

Introductie tot het vogelen.

2007-10-08T03:23:00.000-07:00

Jawel op zondag, nadat we zaterdagnacht al maar 4 uurtjes geslapen hadden, liep de wekker af om 3u30 in de morgen na alweer een schamele 5 u slaap. Nadat we vrijdag Toon, de in Vietnam gebaseerde collega van Nadia hadden leren kennen, had die ons weten overhalen om met hem op pad te gaan om te vogelen. Toon is namelijk een vogelaar of voor de intellectuelen onder ons, een ornitholoog. Het komt er in het kort op neer, dat gelijkgestemde zielen samen gaan kijken naar vogels in de hoop dat ze die vogels die ze nog niet hebben mogen spotten, eindelijk aan hun lijstje mogen toe voegen. De echte vogelaar schrikt er dan ook niet voor terug om gefluit en gekakel uitend onder bomen en door plassen te kruipen om net dat ene zeldzame exemplaar te zien. U begrijpt al, freaks dus. Toon had dit echter zeer goed weten te verstoppen tot die zondag. Nadat we om halfvijf en in het donker vertrokken waren met 5 man in de wagen: De chauffeur, Toon, Noon de Cambodjaanse vogelspotster en gids, Veerle, Nadia. U hebt het al opgemerkt, ik ontbreek natuurlijk.
Niet omdat ik op het laatste nippertje forfait had gegeven, maar omdat ik wegens een volle wagen en veel regen dacht, dit is het moment om mijn dirtbike nog eens te testen.
Tegen een rotvaart achter de jeep gehangen het eerste anderhalf uur en daarna begon de pret over de kleine wegjes, door dorpjes,... allemaal richting het Cambodjaanse binnenland.
Het was een vermoeiende dag met veel modder, veel wandelen, veel vogels, maar ook vissen en andere beestjes (zoals deze puffer fish of blowfish, we hadden geen visser mee om de juiste naam op te zoeken;-).. En hoewel het wel nooit mijn noch Nadia’s vrije tijdsbesteding zal worden, hebben we alletwee een zeer leuke en afmattende dag gehad. Zeker nadat Nadia –om de zadelkwaliteiten van de dirtbike te testen- besloten had om achterop terug te rijden. Iets trager nu, waaronder twee uur over National 7 – de legendarische helleweg tussen Siem Reap en de Thaise grens- en Nadia kon geen pap meer zeggen.

Voor die vermoeiende maar boeiende dag, Toon bedankt. En moge de Milky Stork en de Comb Duck de volgende keer wel te voorschijn komen ;-)

En voor meer foto's, hier klikken!

Een Feestje!

2007-10-08T03:18:00.000-07:00

En hierbij dan de foto’s van onze housewarming van vrijdag 5 oktober. We hadden- als echte Belgen- natuurlijk veel te veel bier besteld, niet wetende hoeveel van de genodigden eigenlijk zouden komen. Nu om eerlijk te zijn, naast de collega’s van Nadia en de enkele mensen die we hier al beter kennen ondertussen, hadden we alles uitgenodigd wat we al tegen gekomen waren en wie er ons daarvan sympathiek uitzag. Met als gevolg natuurlijk dat die mensen het ongeveer volledig lieten afweten. Geen probleem, de afwezigen hadden ongelijk, want met een kleine bende hebben we iets van een 150 blikjes bier geledigd en dan nog wat gin-tonic’s, wat wijn en de rest. Het is dan ook zeer gezellig geworden, maar kijk en oordeel vooral zelf.

PS: ik ga proberen wat extra uitleg bij de foto’s zelf te schrijven, maar ik moet nog zien of dit lukt.

Groeten,
Stef (en Nadia, die nu twee dagen weg is op field trip)

Ons huizeke- de shoot!

2007-10-03T00:33:00.000-07:00

Et voila, de lang beloofde foto's van ons huizeke!!

Zoals ge ziet is er nogal veel hout, maar nu we eindelijk licht hebben, is dat best wel gezellig.

En voor Moon: die visvormige dingen zijn een soort visfuiken- visvallen die de vorige huurder heeft omhoog gehangen met een lamp in. We zijn er zelf nog niet uit of we ze gaan laten hangen.

Misschien iets voor een poll, wie vindt er dat ze moeten blijven hangen en wie wil ze weg??

Gr,

Stef & Nadia

Kristmashappinewyear

2007-09-30T07:07:00.000-07:00

Omdat ik van Nadia de opmerking kreeg, “de mensen gaan weer denken dat ik hier niet werk, met al die zwembadfoto’s,… en van u weten ze al dat ge hier niet werkt”, hierbij dus het verslag van deze week.
Nadat ik erin geslaagd was om een deel van het huis zonder electriciteit te zetten én het slot van onze terrasdeur kapot te krijgen ben ik dan maar gaan aankloppen bij Momm, onze Khmer buurvrouw met de vraag of zij een slotenmaker en een electricien kende die goed werk levert. “Moment” zei ze en een uur later stond daar een slotenmaker en nog eens een uur later de electricien. Het slot was gefikst op een uurtje ,weliswaar niet echt fantastisch, maar we kunnen weer naar buiten. De electricien bekeek het probleem, zag dat wat wij voor een gedeeltelijk doorgebrande leiding namen (de buitenlamp, een stekkerdoos en 2 binnenlampen op een lijn die niet meer werkten) eigenlijk gewoon een kapotte TL-lamp was, een stekkerdoos die nog nooit gewerkt had en één lamp die ik slecht had aangesloten en één die in de socket slecht ineen zat.
Nu er toch een –blijkbaar degelijke- electrieker in huis was maar van de gelegenheid gebruik gemaakt en gevraagd of hij kon helpen om nog wat extra leidingen te trekken, extra lampen te hangen,…
De dag erna er dus aan begonnen. Hij had wel een –degelijke- assistent gestuurd die dan weer een assistent mee had die dan weer te dom of te lui was om te helpen donderen, maar na anderhalve dag werkte alles zoals het hoorde. Toen onze buurvrouw dan binnen kwam ontlokte de aanblik van al onze nieuwe lampen haar de –nu al- legendarische woorden: “Look like Kristmashappinewyear” terwijl ze alweer naar buiten giechelde.
De dag erna kon ik beginnen met de té opvallende leidingen bruin te schilderen. En als echte werkmens is er natuurlijk niets beter dan een goed Belgisch pintje om op dreef te blijven. En laten ze in onze supermarkt nu toch geen Stella Artois hebben staan aan iets van een 70 eurocent per blikske, ge kunt er niet voor sukkelen.
Heel die tijd was Nadia op de college bezig geweest met haar budgettten- en activiteitenplanning en aangezien op de middag doorwerken niet voldoende was geweest om alles klaar te hebben, heeft ze dus zaterdag en zondag maar doorgewerkt terwijl ik met die leidingen bezig was. Ondertussen wel nog effe naar collega Walter geweest voor een soort van mini-avant premiere house warming – de echte is door omstandigheden- uitgesteld. Daar bleek dat Walter naast een mens met fijne muzieksmaak, ook een meester is in het maken van cocktails die niet alleen zeer lekker zijn, maar ook quasi dodelijk.
Wat ons eraan herinnert dat volgende week onze house-warming op kalender staat, dus we weten weer wat te doen ;-)

Ons nieuw zwembad!

2007-09-25T21:01:00.001-07:00

En nog een snel tussendoortje. We hebben een nieuw zwembad, een halfjaar-abonnement in het sofitel. Dus onder de middag gaan we regelmatig snel een duik nemen in dit zwembad, waar éen lengte zo lang is dat ik al geen zin meer heb om baantjes te trekken. Dus dobber ik gewoon wat rond, terwijl Nadia oefeningen doet;-)

Gr,

Stef & Nadia

2e weekend PP

2007-09-25T20:51:00.000-07:00

Het relaas van ons tweede weekend in Phnom Penh (vanaf nu PP). Ik was ’s morgens al met de bus vertrokken, omdat iedere keer met het vliegtuig gaan nogal stevig zou hakken in mijn klein maandbudget. Dat maakte ook dat ik nog een aantal dingen kon in gang steken (lampen laten maken, juiste afmetingen en aantallen doorgeven,..) terwijl Nadia ’s avonds zou vertrekken met het vliegtuig. Tsja, zij moest overdag natuurlijk nog werken en had de volgende dag vergadering met de collega’s in PP, dus daar was geen andere mogelijkheid.
Nadat de bestelling in gang gezet was, moest ik nog eens langs mijn garage. Ik had hen namelijk gevraagd om alle papieren voor mijn moto in orde te maken, maar ik moest nog wel langs de registratie om mijn papieren te regelen. Ze moesten immers zelf een foto maken van de nieuwe eigenaar om fraude te voorkomen. Ik met de kerel van de garage achterop naar dat gebouw, staat daar toch geen 300 man te wachten. Gelukkig kende mijn garagist de juiste mensen, wat maakte dat ik op nog geen 10 minuten overal door was gelopen, mijn pasfoto had laten maken en ze die in het register hadden bijgezet.
(Hier de foto van de pasfotoman.)
De dag erna bijna mijn tweede boete gekregen.Waar ze vorige keer een punt hadden, ik was toen afgeslagen waar duidelijk vermeld stond dat het niet mocht, wilden ze me deze keer beboeten omdat ik in panne gevallen was op een druk kruispunt en geen motorijbewijs had (mijn Belgisch konden ze niet lezen, ondanks de duidelijke tekeningen;-). Ik dus behoorlijk pissed, om het feit dat ze me bij het verhuurbedrijf een brommer zonder benzine mee gegeven hadden en dan nog eens een boete er boven op, van 20 dollar maar liefst. Deze keer dus het been stijf gehouden, zelfs toen ze dreigden me mee te nemen naar het commisariaat. Gevolg, na een kwartier was het nog 5 dollar ‘Beer money’en geen boete en nog eens 5 minuten later lieten ze me dan maar gewoon gaan.
En dan het shoppingvervolg.
Voor mensen die denken dat shoppen bij Ikea gelijk staat aan prutsen en zien of alles wel in de doos zit: ja, maar Ikea heeft er geen monopolie op. Het voordeel hier is: als je iets wil dan laat je het maken, het kost nog altijd nauwelijks iets en je kunt kiezen wat je wil. Het nadeel: verstaan ze wel wat je aan het uitleggen bent, want knikken doen ze sowieso en zelfs als ze het verstaan, krijg je dan wel wat je gevraagd hebt?
Zondagmiddag mochten we dus gaan halen wat we de vorige dagen besteld hadden.Wij met onze gehuurde mini-bus taxi de toer van PP aan het doen om alles op te pikken. Een lamp en een vaas van bij dé design-winkel in Phnom Penh, iets van een 20 lampen ( t zal echt niet veel schelen) van op de Russian market, 2 strakke nachtkastjes, 1 rieten rek, 2 rieten wasmanden, 1 tapijt en dan nog allerlei klein keukengerief en zakdoekdoosjes en dergelijke.
Het meeste wat we gevraagd hadden was ok, alleen zijn er een paar lampen waar foutjes in zitten en ontbrak er dus hier en daar wel een vijs, een lamp, een haakje,…. Maar het ergste en dat zal dan eerder mijn fout zijn zeker, ik ben er in geslaagd om bij het installeren van dit alles een deel van het huis zonder electriciteit te zetten en ik krijg het natuurlijk weer niet zelf opgelost. En dan begint de zoektocht naar een goeie elektrieker en liefst ook nog een slotenmaker, want het slot naar ons terras is kapot, wat maakt dat we daar moeilijk gebruik van kunnen maken. En natuurlijk is dat net de plaats waar we het meeste zitten.
En zo weet ik dus mijn tijd te vullen. En het begint nochtans te kriebelen om toerkes te doen, om te beginnen fotograferen,…
Maar we hebben nog wel wat tijd zeker?

Groeten,
Stef

VVOB weekend in Phnom Penh

2007-09-17T01:15:00.000-07:00

Nog eens tijd voor een lange blog. Wel weer zonder eigen foto’s, onze camera waarvan ik overtuigd was dat hij genoeg stroom had om een week lang mee te gaan, liet het al na 5 minuten af weten. Dus alle foto’s hierbij zijn met dank aan Jan G., Nadia’s sympathieke –ik zou niets anders durven zeggen ;-) - VVOB baas in Phnom Penh.

(komen er op zodra we ze ontvangen hebben)

Heel het weekend stond trouwens in teken van het VVOB. Nadia had namelijk een vergadering met alle Vlaamse VVOB medewerkers in Cambodja (behalve Walter, die even naar Belgie was).
Terwijl Nadia aan het vergaderen was, sjeesde ik de stad rond op mijn gehuurd scootertje op zoek naar een dirtbike en alle toebehoren. Ook al wel een beetje zoekend naar de juiste plekken om ons nog wat meubeltjes en vooral lampen te kopen. Ons huisje is wel gezellig maar ook zeer donker, dus dat was eigenlijk wel noodzakelijk.
’s Avonds was het dan een klein feestje bij Jan G. thuis, die er duidelijk werk van had gemaakt en na de aangerukte pizza’s ook Thais liet komen, dat alles vergezeld door een uitstekende selectie Belgisch bier (jawel, Duvel, Maredsous, Hoegaarden, Leffe allemaal ge-importeerd via Vietnam). En daarna was het dan aan de durvers om eindelijk te starten met de aperitiefhapjes die al van het begin op tafel stonden: geroosterde kevers, sprinkhanen en vogelspinnen. Sommigen zullen nog weten dat ik me vorig jaar al had voorgenomen om spin te eten, maar dat het me toen niet gelukt was (eufemisme voor niet gedurfd). Maar na twee Duvels en Jan, die liet zien dit niet voor de eerste keer te eten, konden ik noch de rest achter blijven en werd er aarzelend al op een poot geknabbeld, werd er een spinnenkop afgetrokken en binnengespeeld of werd er een volledige spin (ik 2X;-) in de mond gestoken.
De bewijzen zijn er en zelfs Nadia heeft enkele spinnepoten gegeten, wat zeer straf is voor iemand die een spinnenfobie heeft en half vegetarier is.
Later op de avond nog Carla C. gezien die ook een werkbezoek in PP gepland had, met de bedoeling om ’s avonds wat te kunnen feesten met de andere Vlamingen. Daar hebben we haar wel wat moeten teleurstellen, want door de drukke bezigheden lagen we s avonds iedere keer al snel doodmoe in ons bed.
Uiteindelijk heb ik na lang zoeken de goeie bike gevonden. Een fantastische rooie XR250 Baja van 2003. Vrij recent dus en net ge-importeerd uit Japan. Wat een groot voordeel is, want eens ze een tijd in Cambodja zijn, worden alle motorfiets-onderdelen zo vaak uitgewisseld dat je niet meer weet wat nu wel of niet origineel is aan de motor en wat nu van welk bouwjaar stamt.
Na lang zoeken ook een Taiwanese crosshelm gevonden die en me paste en degelijk aanvoelde, het nadeel is dat het ook zowat de meest opvallende en lelijke helm was die ik kon vinden. Maar safety first en voor 32 $ (24 euro) kan je niet sukkelen.
De dagen erna met Nadia dan langs alle markten, design- meubel- en kunstwinkels gelopen om een lijst op te stellen van de winkels en waar we wat kunnen vinden. Aangezien we volgende week terug naar PP komen, gaan we dan alles kopen en een busje of pick-up huren om alles tot in Siem Reap te krijgen.
En dan werd het zondag en tijd om terug te keren naar SR, Nadia per vliegtuig en ik natuurlijk met mijn nieuwe motorbike.
Het lijkt trouwens soms alsof ik alleen in superlatieven spreek als ik over ons verblijf in Cambodja vertel. Alleen, het is ook werkelijk zo dat ik hier nog steeds van het ene extreme moment in het andere val. Zo ook de maidentrip met die dirtbike, de terugrit van Phnom Penh naar Siem Reap. Ik had gerekend op een 4 a 5 uur rijden en wou dus ten laatste ’s middags vertrekken om zeker voor het vallen van de avond terug te zijn. Iedereen raadt namelijk af om in het donker te rijden in Cambodja. Maar doordat er nog van alles niet klaar was in de garage, was het al snel na twee-en voor ik kon vertrekken. Eerst nog wat voorzichtig omdat het dicht bij de hoofdstad nog steeds enorm druk was op de baan. Echt aangenaam rijden was het ook niet tussen al die bussen en vrachtwagens die –zij alleen al- verantwoordelijk moeten zijn voor de helft van de co2 uitstoot op deze planeet en de helft van alle lood in mijn lichaam nu. Langzaam werd de weg echter rustiger en mooier en kon ik beginnen genieten van prachtige stukken landelijk Cambodja. Enkele uren later met een ondertussen houten kont van dat smalle zadeltje, begon de zon langzaam onder te gaan net wanneer ik midden in de wetlands en de rijstvelden reed. Ik kan nu met zekerheid zeggen dat er weinig dingen mooier zijn dan de fel diepgroene rijstvelden verlicht door een ondergaande zon, ik werd er stil van, terwijl de motor rustig verder plofte door dat magnifieke landschap.
Een half uur later en nog steeds 80 kilometer van Siem Reap werd het stekedonker en ging de zonnebril af en was het rijden zonder oogbescherming. De crossbril die zo mooi bij mijn flashy crosshelm past lag nog in ons huisje. Fout, fout, fout. Dit was van de hemel in de hel neerdalen. Plots zat ik op een donkere weg midden in de Cambodjaanse wetlands, waar andere weggebruikers zelden licht hebben en je dus constant moet uitwijken voor fietsers, auto’s, vrachtwagens, koeien, honden en kinderen die uit het donkere niets plots opduiken. Alsof dat niet erg genoeg was heb ik anderhalf uur lang –tegen 60 km/u- duizenden muggen in mijn ogen voelen inslaan en heb ik er nog eens duizenden ingeslikt. Toen ik dan toch veilig in ons dorp toe kwam, had ik dan ook ogen die eruit zagen alsof ik een uur lang in Guantanamo Bay ondervraagd was met pepperspray.
Toen Nadia even later toe kwam met de taxi van het vliegveld met al onze bagage, duurde het dan ook niet lang of ik viel compleet uitgeteld neer in slaap.

Volgende week: Shopping weekend in PP en de terugreis per pick-up!

Groeten,

Stef

Het huis van de duizend blaffende honden

2007-09-10T20:59:00.000-07:00

Ondertussen alweer een weekje in dit land van de rijzende maar nog sneller ondergaande zon. Wat is er ondertussen allemaal gebeurd? Er was het blijde weerzien met Nadia, er was de verhuis naar ons huisje (ondertussen ook al ‘het huis met de duizend blaffende honden’ genaamd). We zijn ook al wat meubels gaan kopen, maar nog niet voldoende om een Wonen-repo op de blog te zetten. We gaan daarom momenteel gewoon nog wat teasen en zo toe werken naar de volledige openbaring binnen enkele weken. Zoals je kan zien is er in ieder geval genoeg groen rond het huisje.
Ah ja, we hebben ook een abonnement genomen in het Sofitel hotel op hun zwembad en fitness. Er is ook een sauna en stoombad in de prijs inbegrepen, maar ergens heb ik het gevoel dat we daar zelden gebruik van gaan maken, vraag me niet waarom.
En morgen vertrekken we naar Phnom Penh voor enkele dagen. Nadia moet er zijn voor haar job en ik ga van de gelegenheid gebruik maken om op zoek te gaan naar nog wat spullen voor het huis en naar een mooi verjaardagscadeau voor mezelf: een dirtbike om het land rond te toeren. Trouwens, Patje, nen dag te vroeg, maar ook een fantastische verjaardag gewenst!!
De volgende dagen ga ik dan ook weer weinig tijd hebben om de blog bij te houden, maar blijf vooral af en toe kijken, er is beterschap op komst.

Gr,
Stef

On the road

2007-09-04T10:30:00.000-07:00

Woensdag 5 september 2007 om half een s ochtends, ik bem over halfweg. Na twee aaneensluitende vluchten van Brussel naar Abu Dhabi en van Abu Dhabi naar Bangkok -met een reistijd van een 14 a 15 uur- heb ik een taxi genomen richting hartje Bangkok. De cheapo in mij had natuurlijk een manier gevonden om de dure officiele taxis te omzeilen. Dus ik met een illegale taxi voor 200 baht (vergelijkbaar met de oude Belgische frank) goedkoper onderweg naar het hotel waar we vorig jaar ook al eens geslapen hadden. Schappelijk van prijs, vlak bij de shopping malls en vlakbij een metrolijn van waar je de -voor mij- belangrijkste plekken makkelijk kan bereiken. Alleen, ik kende de naam niet meer maar ik wist wel waar het ongeveer lag. Jammer genoeg bleek de spreekwoordelijke broekzak van mijn chauffeur groter dan de woestijn in de Verenigde Arabische emiraten die ik vandaag overvlogen heb. Met als gevolg dat ik in plaats van een 45 minuten iets meer dan 2 uur onderweg. Uiteindelijk toch toegekomen, effe opgefrist, de nodige visums en verdere vliegtickets nog afgeprint en hop we konden gaan eten. Probleem: ondertussen was het al na tien uur, dus de meeste restaurants waren al toe.
Geen Probleem: ik met de metro naar de night market in Sala Daeng om nog wat cadeautjes te kopen voor Nadia (en mezelf) en dan op zoek naar een restaurant in de buurt. Diezelfde buurt die meer berucht dan beroemd is om zijn volwassenen entertainement op alle mogelijke manieren. Ik denk dat ik de enige vent was die daar alleen rondliep, maar t waren weer zeer kleurrijke taferelen. Ik heb wel zalig lekker en enorm pikant gegeten aan een straatstalletje daar in de buurt. 55 Baht voor een rijstschotel met allerlei curries en vissen naar keuze plus een drankje. Aah, die prijzen die een mens uitnodigen om van alle culinaire hoogstandjes te proeven, behalve de gefrituurde kippepoten, brr.
Maar ondertussen wordt het hoog tijd om mijn bed op te zoeken, met nog minder dan vijf uur te slapen. En ik moet zien dat k morgen wakker ben als ik Nadia zie.

Groeten aan iedereen, de collega s bedankt voor alle cadeaus en het stevige afscheidsfeest en de famile en vrienden die mij zijn komen uitwuiven omdat ze mij zijn komen uitwuiven!

Stef

Kampong Cham Part III

2007-08-30T00:13:00.000-07:00

En ja hoor we hebben weeral bijna 3 dagen Kampong Cham overleefd, afin tegen de tijd dat dit op de blog staat ben ik weeral lang terug in het bruisende Siem Reap... Afin toch bruisend in vergelijking met dit provinciestadje aan de Mekong. In ieder geval hebben we er een bruisende workshop opzitten van 2 dagen, na de basic ICT-skills van vorige keer vonden we dat we dat we dat we er geen gras over mochten laten groeien (want ze leken supergemotiveerd om iets met die computer te doen) en hebben we ze geleerd hoe ze met resources van op onze website (die ze dan allemaal op Cdrom kregen, wegens geen internet in de pilootschooltjes zelf) lesmateriaal konden maken (free software om wiskunde-oefeningen te maken en zelfs een Bingo-spel om sommen te oefenen (voor de limburgers: Kienen) en massa’s tekeningen, afbeeldingen en prentjes, waarnaar ik me suf gezocht heb op ’t internet, die ze kunnen gebruiken in werkblaadjes, en om interactieve methodiekjes mee te maken,... (dit was voor degenen die nog steeds denken dat ’t alleen maar aan ’t zwembad liggen en uitgaan is in Cambodja...)

Maar het blijft natuurlijk een feit dat ik hier nog wel wat vrije tijd heb... afgelopen zaterdag zelfs gratis en voor niets naar de Angkor Wat en Ta Phrom geweest (tja, de juiste vriendjes hebben he, franse snotaapjes die stage doen, of deden, want ze zijn bijna weg, bij Apsara te tempeluitbater).
Ahja, ik had jullie nog niet verteld over mijn avontuur in de Zone One (en natuurlijk weeral gene kodak mee). Zone One is DE club bij uitstek voor de Khmer in Siem Reap. Overdag zijn ze over ’t algemeen redelijk traag, maar op zaterdagavond kunnen ze blijkbaar perfect in de maat dansen op 530 beats per minuut... En ik met mijn jarenlange drum ’n bass ervaring kon het zelfs niet aan... gelukkig zijn er dan van tijd tot tijd de zeemzoeterigemegamelige khmerslows, de grootste hits van het moment waarop dan heel de keet (want daar zat toch minstens 1000 man) luidkeels zit mee te zingen..., om effe tot rust te komen (want toch ook even vermelden dat er op de house ook nog eens non stop stroboscoop zit te flashen). Om half 4 gaat de keet dicht, en om 5 na half 4 zijn al die 1000 Khmer en hun 1000 brommertjes op de parking verdwenen, onze buitenwippers kunnen daar nog iets van leren... ’t Was een hilarische ervaring, maar toch geen keet om elk weekend zwaar te gaan shaken... Vorige zaterdag dan maar rustig aan gedaan (ik zat al voor een tweede weekend op rij zonder mijn Vlaamse vrienden, want die waren allemaal tijdelijk het land uit, beginnen weer stilaan terug binnen te sijpelen), eerst eens in de Laundry Bar gaan kijken, maar niet veel bekende gezichten, dan maar naar Abacus, waar vooral fransen en nog wat andere expatsachtigen bijeentroepen, omdat daar ook wel altijd een bekende rondhangt om een klapke mee te doen... En zo werd het dan toch weer half 4 (en vooral wegens de regen waardoor geen enkele tuk tuk buitenkwam en ik er niet weggeraakte en Renaud de eigenaar die dan toch weer ‘ne nieuw GinTo voor mij zette...), terwijl in Grimbergen dan stilaan de Palm Fuif op gang begon te komen (tja, dat blijven dan toch wel de moeilijke momenten hoor... niet onderschatten – gelukkig wist ik het pas de volgende dag ;-) )

Ondertussen begin ik me hier in Kampong Cham al heel populair te voelen, At Joey’s (het restaurantje om de hoek) heeft er nl. een concurrent bij. Lars, collega-vvob’er die hier werkt en woont (RESPECT, LARS) heeft me gisteren meegenomen naar het sjiekste restaurant van de stad ( het duurste gerecht is dan nog maar 4 dollar of zo), een megakitcherige keet, maar wel zeer lekker. Vandaag er terug naar toe zonder Lars; zonder overdrijven 14 man ‘zaalpersoneel’ (allemaal in rode polo, vandaar dat het zo duidelijk was) en ik als enige gast. Dus ze zaten daar constant met 5 of 6 man op m’n vingers te kijken en te smilen. Toen ik gedaan had met eten kwamen er zelfs 6 meiskes bijna op m’n schoot zitten (tja, ik durf wedden dat er nu toch wel een aantal Grimbergenaars staan te popelen om naar Kampong Cham af te zakken), ’t enige dat er in ’t Engels uitkwam was ‘Very Good, Very Good’ terwijl ze naar me wezen, dus bij deze me, ik ben een goed mens (ik kom dan ook speciaal naar Kampong Cham voor een betere wereld he ;-). Vandaag herkennen ze mij blijkbaar in heel het stadje, denk dat er amper mensen waren die niet ‘Hello!’ schreeuwden vanuit hun shopke of vanop hun brommer als ze mij zagen... Het dorpsgevoel, zo lang geleden...

Proficiat voor degenen die dit megalang blogbericht uitgehouden hebben (heb dan ook al een tijdje niks meer laten horen he...) Maar VOLGENDE WEEK komt m’n ventje, en dan gaan we pas avonturen te vertellen hebbem, eindelijk pictures van ons al lang naar uitgekeken huizeke (exact in het midden tussen mijn werk en het centrum, en voldoet aan al onze andere eisen, alleen is er maar 1 logeerkamer, dus reservaties zijn noodzakelijk), en dan ook eindelijk foto’s van uitstapjes en van het leven hier, want dan is er tenminste iemand bij me die graag met ‘ne kodak op stap gaat...

En speciaal voor jullie ga ik morgen voor zonsopgang opstaan (en hopen dat ’t niet bewolkt is zoals de voorbije dagen) om ‘ne zonsopgang boven de Mekong door te sturen... (en ook om om 7 AM te kunnen vertrekken naar Siem Reap met de van uw belastingsgeldbetaalde 4X4 van de BTC ;-) maar zonder is er geen doorkomen aan (of moet er ne omweg gereden worden...)
Ok, ik hoor een groot beest in de groezelige Mekonghotelkamer bewegen... even op onderzoek uitgaan, en hopen dat het een krekel of een gecko is en niet niet de al lang gevreesde...

Dikke kussen
Nadia

PS Op tijd opgestaan voor zonsopgang is dus gelukt, Klik hier voor meer sfeerbeeldjes...

en er wordt weer volop gewerkt

2007-08-11T04:05:00.000-07:00

Tja, voor degenen die nog eens komen bloggen echt spannende verhalen van afgelopen week moeten jullie niet verwachten hoor...
Ik denk dat degene in ons belgenlandje met verlof er een iets spannendere tijd op na houden op dit moment... En nog een extra troost: het regenseizoen is hier volop losgebarsten. Maar het blijft wel Cambodja en lekker tropisch natuurlijk... Natuurlijk wil iedereen weten of ik terug de oude ben... en ik denk het wel, al heb ik wel m'n twijfels. Want volgens Diego, Veerle hare Uruguayaan die op bezoek is lijk ik op een Uruguyaanse en volgens collega Walter op alles behalve een Belgische... Afin, ik zou zeggen, trek zelf maar je conclusie vanuit m'ne bewijsfoto dat ik weer terug flink aan 't werk ben en zoals ge ziet zo hard dat ik met ene laptop niet toekwam... Deze foto is niet van mijne eigen bureau, maar die van Walter (mijn kot is niet zo schoon, alhoewel nu ziet het er terug deftig uit...) Ze hebben tijdens da'k weg was wegens de Dengue de oude ramen eruit gehaald en nieuwe gestoken deze week toen ik terug kwam... Dus dat was weeral een bureauverhuis (maar heb de verhuiswerken aan mijn mannelijke collega's gedelegeerd...)
Ondertussen is alles terug gesetteld in mijn bureautje, normaal is alles nu definitief in orde (dak vervangen, ramen vervangen, en de rest ziet er nog OK uit...)
Allee lieve mensjes, ik ga mij maar eens prepareren voor de zaterdagavond met een startschot bij de beste Italiaan van de stad (en de beste pizza's die 'k ooit gegeten heb), 'k weet nog niet precies met wie, alvast met Veerle en Diego, en waarschijnlijk ook met Jan onze landenvertegenwoordiger die een paar dagen hier es en Bart, 'ne Limburger die in Rome woont en hier een paar weken is voor BTC... Durft nog iemand te lachen met de slogan van 't belang van Limburg?
dikke kussen
Nadia

Wat een week!!!

2007-07-31T06:17:00.000-07:00

Tja, voor de trouwe blogbezoeker was het deze week wat kinnekloppen. Maar geloof me ik had er alle reden toe... De Dengue mug heeft namelijk geprikt, en ik heb het geweten. 6 dagen onafgebroken in bed, met uitstapjes naar het ziekenhuis om m'n bloed te checken en zelfs 2 dagen daar moeten blijven, hoge koorts en heel veel pijn in heel m'n lijf en m'n koppeke. Maar de Vlamingen hier hebben me goed gesoigneerd, het thuisfront heeft veel gebeld (afin toch m'n schat en m'n ouders en familie...) dus we hebben het weeral overleefd...
Voor de nieuwsgierigen, dit is Dengue: normaal gezien zal er een pdfke opengaan als je hier klikt en alles meezit
En voor de rest gaat alles goed (ahja, m'n knie en de infectie is trouwens genezen ;-)
dikke kus
Nadia

Tijdelijk buiten strijd!

2007-07-29T23:13:00.000-07:00

Meer info? Bel of mail naar Stef.

zondagmorgenblues in Siem Reap

2007-07-21T23:19:00.000-07:00

Ook hier zondagochtenden met een wattige kop, al geef ik eerlijk toe dat het uitgangsleven toch iets minder bruisend is dan in België... Gisteren naar een verjaardagsparty geweest van Gilbert; hij werd 77. Niet dat we Gilbert persoonlijk kennen; maar dat doet er niet toe hier, iedereen is hier welkom op iedere party. En wat een spijt dat ik mijne kodak niet mee had; het feest, de locatie en vooral het volk was wel lichtjes bijzonder... Gilbert heeft precies veel vrienden, gaande van thaise hoertjes tot Japanse homo's van een meter negentig die ook vrouwen versieren (heb het aan den lijve mogen ondervinden) tot de 'gewone expats' in alle kleuren en maten... Het bandje wel helemaal de max. In 't begin van de avond heeft gilbert himself wat liedjes ten berde gebracht, begeleid door een oude draaiorgel met ponskaarten... Je kan je al voorstellen dat de danskriebels al wat begonnen op te komen... Daarna een bandje met een paar geitenwollensokkenexpats gemengd met Khmer; maar het hoogtepunt was toch wel de topact van de avond: phillipijnse madammekes met sm-achtige legerkostumekes die abbahits en aanverwanten brachten... Ambiance verzekerd! Daarna nog maar eens naar de Laundry bar afgezakt waar ze veel goede muziekjes hebben om te shaken, maar waar je ze zelf moet kiezen wegens te weinig inspiratie van eigenaar Silvain...
Ondertussen een kleine stand van zaken van mijn open knie (die dus nog steeds openligt) voor de geïnteresseerden. Ondertussen hebben we te kampen met een ontsteking, en sta ik onder ziekenhuiskundig toezicht en onder antibiotica... t zal nu wel in orde komen; ontsteking al verminderd en ik moet nog vier keer naar ziekenhuis om te laten verzorgen. Ondertussen heb ik me al een privé-driver aangeschaft; met de muzikale naam Song, die me altijd brengt en haalt als ik bel voor een maandloontje van 35 dollar, meer dan dat van een leerkracht... Gaan werken doe ik wel nog met m'n eigen brommer kwestie van toch een beetje te blijven oefenen... Song, de motodop, spreekt geen woord Engels; dus ook goed om wat zinnetjes Khmer te oefenen... Als ik hem bel zeg ik: Song, Moak Jo K'Nyom now Pavillon; en binnen de minuut staat 'm dan aan de Pavillon om mij weg te voeren...
Allez ik ga mijn stevige brunch eens wat verder laten verteren (van een all you can eat buffet, dus je kan je al voorstellen dat ik me stevig heb laten gaan ...).
't Is trouwens precies te merken dat 't gentse feesten is en dat de buffie den enige is die niet geweest is... Zelfs m'n ventje heeft van 't weekend niet gemaild...
dikke kussen
Nadia

bewijsmateriaal Part I

2007-07-18T23:29:00.000-07:00

Even een kort berichtje tijdens de middagpauze; ondertussen back in Siem Riep, en hier hebben ze wel een aantal Wifispotjes... Onder andere Café de la Paix (net een lekker broodje gesmuld: ciabatta met pesto, kaas en veel groentjes; ge ziet t is hier niet altijd rijst en curry... Deze avond filmavond in de Pavillon, da wil zeggen de vlamingen samen in mn bed voor den TV; wordt zeker en vast vervolgd...
Klik hier voor meer foto's van de training in Kampong Cham.Nadia

Oef, eindelijk nog eens!

2007-07-16T12:05:00.000-07:00

Ondertussen alweer een dikke week, of anderhalve week zeker al, niks meer laten horen op mijn blogspotje… M’n ventje is al serieus aan ‘t zagen ;-) Tja, echt veel bijzonders valt er dan ook niet te vertellen, aangezien het leventje hier rustig z’n gangetje gaat, ik nog steeds op hotel zit en nog steeds dezelfde job doe, en we nog steeds niet terug in onze bureau kunnen, nog steeds zitten te smelten in die andere zonder airco bureau… Ondertussen zit ik hier wel voor ‘n paar daagjes in een megahotel (met een zwembad zonder zwembad als gang) met zicht op de Mekong dit berichtje te typen. Wifi (wiefie voor de Buffy) hebben ze hier helaas nog niet… dus dan maar met een worddocje aan de slag gegaan, om seffens in ‘t internetcafé in de blog te plakken…
We zitten dus alweer in Kampong Cham, een klein stadje aan de Mekong, op 4 uur rijden van ‘thuis’ voor een training Basic ICT skills aan een 15tal teacher trainers (docenten lerarenopleiding) en teachers van onze pilotschools hier in de buurt). Alhoewel ikzelf die skills nog wel net heb, laat ik die training over aan 2 teacher trainers van bij ons in de teacher training college in Siem Reap. Want m’n Khmer is helaas nog niet zo denderend… Al begin ik hier en daar wel wat woordjes te leren… het hotelpersoneel (van Pavillon Indochine) is er dan ook heel bedrijvig in om me wat bij te brengen (helaas liefst ‘s morgens om 7u bij ‘t ontbijt als ik m’n fruitsla aan ‘t samenstellen ben – dus de namen van het fruit zitten er nog niet in uiteraard…) Zaterdag wel m’ne dream in de ‘moto-wash’ laten wassen met de boodschap ‘K’ Nyom chang Lee-ung Moto’, en ik moet zeggen, ze hebben er 10 keer langer over gedaan om ‘m te wassen dan de Paki’s doen over m’n auto aan de Delhaize in Grimbergen… Ik apetrots met een blinkende brommer ‘t stad in gereden (afin, ‘stad’) en op de terugweg onderuitgeschoven omdat ik met de verkeerde rem geremd had. Een open knie als gevolg, maar ja, alles beter dan onder die auto te liggen die ineens uit het niets kwam opdagen… Allez, k ga maar eens met m’n stickje vertrekken naar een internetcafé om dit verhaaltje erop te zetten… Nog 2 fotootjes ter opfleuring: heb een paar dagen met een frans Koppel en hun zoontje opgetrokken (met hun zoontje – het magere ventje, den andere is ‘t zoontje van hun tuktuk driver, die na een tempels mee mocht komen zwemmen). Tof koppel trouwens, aangenaam gezelschap en goed om wat aan m’n Frans te werken ;-) En dan het traditionele beestje ter kennismaking, jawel, geen wikipediafotootje deze keer, maar een eigenhandig getrokken nieuwe vriend, de bidsprinkhaan (ongeveer 20 cm lang, en enorm mooi) die regelmatig op m’n terras zit… foto was ook wel met enig risico, want de avond ervoor heeft hij het fototoestel van de fransman naast mij aangevallen…

Dikke kussen allemaal, en normaal gezien volgende keer wat fotootjes van ons werkbezoek hier in Kampong Cham…
Nadia

SUBLIME FREQUENCIES - Khmer Folk & Pop Music Vol. 1

2007-07-13T07:00:00.000-07:00

Wat doet een mens die zijn vriendin voor 2 maand moet achterlaten in Cambodja naast halve dagen aan de skype hangen om wat contact te houden? Juist ja, op internet gaan zoeken naar leuke sites en/of weetjes over Cambodja. De link naar dit verzamelalbum bijvoorbeeld - die ik via Bavo kreeg toegestuurd.De stukjes die je te horen krijgt zijn een samenraapsel van 40 jaar capriolerende Khmer- pop en folk, gemengd met cha-cha psychedelica, Khmer rock, Cambodiaanse new-wave,... Luister vooral zelf, want beschrijven is onmogelijk.
Ieder die trouwens nog compleet geschifte weetjes en/of vreemde dingen kent van dit land waar de tijd al meerdere keren stil gestaan heeft, mail het door naar mij of zet het in een reactie.
De Cambodjaanse Hoge Raad voor Cultuur zal u dankbaar zijn!

Stef

zo eenzaam en alleen...

2007-07-07T00:01:00.000-07:00

Tja mensen, we wisten dat het ooit moest gebeuren... M'n ventje heeft me voor 2 maanden verlaten om zijn laatste dingen thuis en op t werk af te ronden... Da's natuurlijk terug zo'n beetje mijne draai vinden... Maar gene paniek, da wil niet zeggen dat ik jullie vanaf nu ga bestoken met zielige berichtjes... wacht maar tot na 't weekend, want vanavond is 't party in de Abacus, een cafe-restaurant waar onze franse medemensen bijeentroepen... een afscheidsparty van iemand die ik niet ken, maar de regel voor feestjes is: als ge erover hoort zijt ge uitgenodigd en moet ge u niet generen om ernaar toe te gaan, dus straks zijn de Vlamingen weer van de party ;-)

En ervoor met een collega Veasna en zn madame naar een dinner van het computerbedrijf waar we mee samenwerken. Zal een stijve bedoening zijn vrees ik, zal mn netste hemdje al maar klaarleggen...

Ondertussen de vuurdoop achter de rug: met mijne Honda voor de eerste keer álleen naar t centrum gesjeesd (Papa, mama, niet ongerust zijn, ik heb 'ne helm op en ben heel voorzichtig...

allez, ik ga maar eens terug aan ons zwembad liggen, want 't is bijna regenuurtje, dus er nog effe van profiteren... (ahja, ik denk trouwens dat er een sprinkhanenplaag is uitgebroken, vanmorgen lag de hele gang bij ons bezaaid met dooie en levende sprinkhanen en/of krekels (groene en bruinachtige in ieder geval met en zonder vleugels), zelfs in de douche zaten twee reuze-exemplaren. en ik kreeg ze niet doorgespoeld, dus heb ze handmatig moeten verwijderen... Wat een heldendaad, al zeg ik het zelf...

tot na 't weekend en geef er allemaal een lap op vanavond!

Nadia

Werken, werken, werken...

2007-07-03T21:08:00.001-07:00

Voor diegenen die nog steeds denken dat hier alleen gefeest wordt, een foto'ke van Nadia in haar werktenue. Is ze niet beeldig? En wat mijn werk betreft, oké, dat is heel wat minder. Maar ik ben wel al de contacten aan het leggen om in september aan de slag te gaan. Voor zij die het nog niet weten, ik vertrek nu vrijdagavond voor 2 maanden naar Belgie om Erwin, mijn opvolger bij de P-magazine voor te bereiden op wat in Belgenland voor velen de fijnste job denkbaar is;-)

Maar vanaf september zit ik terug bij mijn vrouwke in Cambodia en ga ik voor Handicap International hun beeldarchief wat organiseren en mij bezig houden met het maken van een foto-reeks over hun werking,... Dit allemaal onder leiding van Carla, die daar het informatie-centrum bestiert.

De ideale manier dus om mij wat in te werken terwijl we Khmer leren. Zodat ik daarna het hele land kan rondtrekken om het volledige Cambodia foto-verhaal te brengen (pfff, misschien toch ook weer niet te hard willen werken).

PS: Daan, wat 'the red piano' betreft heb je helemaal gelijk!

Groeten,

Stef

Verslag van vorig weekend - BBQ bij Carla en andere beestenverhalen.

2007-07-02T21:16:00.000-07:00

De meeste uit Grimbergen kennen misschien nog wel Carla Chabert, dat blond meisje met haar "witte bottekes" dat enkele jaren geleden spoorloos verdween en door niemand meer is terug gezien sinds. Wel, zij zit dus ook in Siem Reap, waar wij zitten. En aangezien het weerzien hartelijk was, had ze ons en de andere Vlamingen hier uitgenodigd voor een BBQ in haar appartementje. De andere Vlamingen, dat zijn dus Carla zelf natuurlijk, Veerle (ook al van gehoord zeker), Mikis & Marijke (die gisteren vertrokken zijn voor 3 weken Indonesie voor ze naar Antwerpen terug trekken), Walter (ook ne nieuw gearriveerde hier, zoals wij) en Geert van de Red Piano (die er niet bij was wegens voor 3 maanden terug naar Belgie). Nen BBQ hier is trouwens niet zoals in Belgie, daar ga je naar de Colruyt of den Delhaize en pakt enkele schotelkes met BBQ-mix en klaar is Kees. Nee, hier ga je rauwe scampi's halen op de markt, ga je een beetje verder ongekuiste inktvissen (met dank aan Veerle voor het kuisen daarvan;-) kopen, kippenbillen van een grote hoop, ander vlees die naam waardig dat je ook nog op een BBQ kan leggen, daar moet je bvb niet op hopen,..

Soit, door het kuisen tussendoor van alles hebben we ruim tijd gehad om te tetteren en te drinken, dus t was een zeer gezellige boel (zie ook de foto's!). En daarna, tsja het was weekend, gingen we nog even naar Bar street gaan. Vlug eerst onze rugzak bij Veerle thuis gaan zetten, die we dan de dag erna gingen komen halen aangezien we Walter gingen helpen verhuizen. En dan de stommiteit gemaakt om in het donker bij Veerle de keuken in te lopen. Waar ik plots iets voelde onder mijn voet, het licht aangedaan om te zien wat het was... En dan verschieten, ik was gewoon op een schorpioen van een 6-tal centimeters gaan staan! Het venijn was niet eens dood, maar had gelukkig niet de kans gekregen om te steken. Vanaf dan maar beter uitkijken (heb de dag erna trouwens nog een gevonden in Veerle's keuken, ik begin blijkbaar al een instinct te krijgen voor schorpioenen). Erna is het nog zeer leuk geworden in de diverse bars, de Vlamingen hebben weer een gat in de nacht gedanst en daarna als een blok in slaap gevallen.

Et voila, au prochain!

Stef

afscheidsparty @ Mikis - 23 juni: the pics!

2007-06-28T20:07:00.000-07:00

Of toch alleszins een paar... klik hier voor meer...

goe feestje, goeie muziek, zo mogen er nog meer komen. Maar wacht maar tot onze housewarming!

Huizenjacht, but not as you know it.

2007-06-28T19:33:00.000-07:00

Oké, we hebben onze immo-strategie volledig omgesmeten. Aangezien de Khmer niet schijnen door te hebben wat voor huis we zoeken (of niet willen doorhebben), hebben we het geweer van schouder veranderd. Vanaf nu vragen we gewoon aan de expats die we tegenkomen of zij niemand kennen van wie het huis binnenkort vrijkomt. Gisterenavond dus gaan eten in Abaccus, verzamelplaats van de Frans(talig)e expats in Siem reap. En daarna aan de bar beginnen praten (met voor Nadia wat wijn en –hoort goe Jukske- voor mij wat pastiskes) met Renaud, de eigenaar. “Och tuurlijk”, zegt hij – in het Frans dan wel;-)- “je moet eens horen bij Vitorio, een 65-jarige Italiaan. Leuk huisje blijkbaar, goed gelegen,…”. Alleen moeten we hem eerst nog te pakken krijgen, want met die telefoonmaatschappijen hier is dat allemaal niet evident. Dus dat blijven we proberen.
En vandaag, terwijl Nadia hard labeur leverde ben ik naar een vernissage geweest in Hotel de la Paix, een van de meest luxueuze en toch stijlvolle hotels hier. Wat gaan netwerken, samen met Carla Chabert. Resultaat: een uitnodiging voor een feestje op vrijdagavond en mogelijk een huisje. Dat gaan we zaterdag bekijken. En zo blijf ik ook wat bezig.
Iets anders. Aangezien een hotelkamer niet voorzien is op kleren voor twee jaar, zijn we dus ook al op zoek naar een leuk kastje. Met dat kastje loopt het echter nog niet zo vlot, Ikea vind je hier niet en de kant en klare Khmer meubelen zijn veel te opzichtig. Dus dat wordt laten maken, alleen, dan moet je nog wel uitgelegd krijgen wat je juist wil.
Soit, wegens grote honger gaan we nu eten, dus het vervolg is voor een andere keer!

Groeten,
Stef

PS: Effe nog vermelden dat de Jean inderdaad een van de eerste van de maten was die een reactie heeft gepost (en nu allemaal gaan kijken naar die keuken bij Lien en Van Hulle;-)

belangrijke rechtzetting!

2007-06-26T06:52:00.000-07:00

Even een belangrijke mededeling voor m'n broer en andere dromers: hier wordt wel degelijk gewerkt... Afin, toch door de helft van ons...
Gisteren en vandaag op veldbezoek geweest in Kampong Cham, op 4 uur rijden van hier (o.a. naar een pilootschooltje en een lerarenopleiding die we daar ook ondersteunen), en deze namiddag heeft Mikis mij proberen inwijden in de geheimen der budgetten en boekhouding van m'n project... pff, ga nog wat overuren mogen kloppen de komende maanden om mij in te werken. Maar aangezien m'n ventje me volgende week in de steek gaat laten heb ik daar alle tijd voor ;-)
Vandaag m'n eerste motorijles achter de rug, ik vrees dat de hele nachtmerrie zoals bij de autorijlessen zich gaat herhalen... Amai, wat heb ik al spijt dat we dat ding gekocht hebben... maar ja, de vrijheid lonkt, dus zal maar even op m'n tanden bijten zeker?
Afin het zullen nog harde werkedagen worden en echt spannende foto's hebben we nog niet getrokken (de laptop is nog niet overgedragen naar mij, vanaf volgende week zal ik foto's van m'n bureau doorsturen, kwestie van toch een beetje bewijsmateriaal te leveren...)
Ondertussen heeft stef hier naast mij al een passionfruitcheesetaartje voor zich staan, en ik denk dat ik me moet haasten om er een hapje van mee te pikken...
dikke kus, Nadia

Een specialleke voor Patrick V!

2007-06-26T06:30:00.000-07:00

Eerste les: hoe laat ik een reactie achter op de blogspot van Stef & Nadia (Misschien ook handig voor de maten van Grimbergen die of te veel werken of hunne weg nog niet gevonden hebben).

Je klikt gewoon onder de Blog-post (ofte onze tekst) op reacties. Daar kan je de reacties lezen die mensen al op die post hebben achtergelaten én daar kan je ook een nieuwe reacties aanmaken en uploaden. (Waar die Chinese tekens vandaan komen snap ik niet echt hoor PV, maar, ge zijt wel de eerste van de redactie die iets laat horen.

Daarnaast komen hier de beloofde eerste foto's van ons hotelleke.

En daarna laat ik de blog aan Nadia want ze heeft haar broertje iets duidelijk te maken.

Groeten en tot de volgende,

Stef

Grimbergen Rulezzz!

2007-06-24T23:04:00.000-07:00

Jawel, na verzameld Limburg en een eervolle vermelding voor Daan Vens (wat was jouw blogadres ook alweer?) die nipt vierde eindigde in de reactie-race, is Grimbergen nu aan de beurt. Er is trouwens een zeer simpele reden voor die technologische voorsprong voor Limburg: aangezien er in die provincie niets gebeurt, moeten ze hun venster op de wereld dan maar op het world wide web gaan zoeken;-)
Maar ondertussen heeft dus ook mijn familie de weg gevonden, nu de rest nog...
Nadia is twee daagskes weg op scholenbezoek op het platteland en er was geen plek meer voor mij in de jeep, dus ben ik nu aan het doen wat iedere goeie huisvrouw moet doen: de was wegbrengen naar de laundry, een boodschappenmandje voor de brommer zoeken en dan lekker gaan eten en aan het zwembad gaan liggen met een pintje.
Dat hadden we trouwens nog niet verteld, we zijn zondagavond uitgetrokken bij Veerle en ingetrokken in een zeer mooi hotelleke met zwembad dat de volgende twee maanden Nadia (en ook nog effe voor mij) haar huis zal worden.
T was wel een beetje ne zware verhuis, aangezien we de zaterdagnacht ons eerste (en blijkbaar ook een van de betere als je de rest mag geloven) expat-feestje hebben gehad. De Belgen hebben het feest in gang geschoten, draaiende gehouden (ook letterlijk, naast DJ Mikis(BEL) waren er ook fantastische momenten bij DJ Bettini(BEL)) en afgesloten om half zes s morgens.
Wel met de te verwachten enorme kater tot gevolg.
Oke, de rest van het verhaal volgt later, nu eerst de inwendige mens gaan versterken met rijst of noedels. Gisteren trouwens ook nog zalig Indisch gaan eten, ja, ik heb de frieten van t Falconplein nog niet gemist!

Stef

Amok in Cambodja

2007-06-22T21:19:00.000-07:00

Ondertussen hebben we een leuk WIFI-plekje gevonden, de 'Singing Tree', leuk en lekker restaurantje met een heerlijke tuin, en net een overheerlijke zaterdagbrunch achter de kiezen, met veel fruit...

De huizenzoektocht gaat nog steeds voort... We hebben al een voorlopige oplossing in petto voor 't geval dat we ons droomhuis niet vinden voordat Stef terug naar België moet. Blijbaar is er een leuk hotelletje (met zwembad ;-) ) vlakbij de College waar ik werk, waar ik me misschien ga settelen totdat we ons huisje gevonden hebben...

Gisterenavond het 'nachtleven' in ons dorp gaan uittesten, gewoon in een heel trendy cafeetje beland met goeie cocktails samen met Carla (uit Grimbergen), Mikis en Marijke. Maar om 1u lagen we al flink in ons bedje, wegens jetleg die nog wat op ons weegt.

De 2 werkdagen zijn redelijk rustig verlopen, Mikis heeft zelf nog veel werk en laat me altijd wel wat vroeger vertrekken ;-) Gisteren onze eerste fieldvisit gedaan, naar één van onze pilootschooltjes waar de leerkrachten met computer gaan werken... Het schooltje had speciaal een generator aangeschaft voor de stroom, want die is in de verste verte niet te bespeuren. De school lag immers in een floating village op het Tonle Sap meer (de school drijft dus ook...).

Ondertussen vragen jullie je ongetwijfeld af of wij nu echt zo'n amokmakers zijn... awel, we zijn vooral amokboefers... Amok is immers het nationale gerecht hier, meestal met vis. Den deze hier heeft stef gisteren gegeten in ons stamrestaurantje 'Singing tree', behoorlijk spicy deze keer...

En wie heeft er nu een pint verdient? De eer gaat uiteraard weeral naar een Limburgse, nl. ons Hilde, met een neuslengte voorsprong op ons Caroline, ook al uit Limburg, en op de derde plaats ons Nele, geloof het of niet, zo limburgs als 't maar kan zijn ;-) En wie durft nu nog beweren dat Limburgers achterlijk zijn?? Heb nog geen enkele grimbergenaar een reactie zien achterlaten (of hebben ze de weg naar onze blog niet eens gevonden?)

Sebiet gaan we hier de omgeving wat verkennen met onze dream (stef heeft 't contact laten aanstaan vannacht, dus batterijen wat opladen door rond te toeren) Vanavond afscheidsparty in de mega-openvilla van Mikis en Marijke (en Mikis is DJ, dus dat wordt shaken geblazen). Dadelijk misschien toch maar eens een zwembad opzoeken, want 't is weer ondraaglijk plakkerig heet vandaag...

Nadia

Onze nieuwe Dream

2007-06-21T20:37:00.000-07:00

Jawel, twee dagen hier en blijkbaar al een snelheidsrecord gebroken. Nee, een huisje hebben we nog niet, hoewel dat ook wel leuk zou zijn. Nee, ons snelheidsrecord is met iets anders. Iedereen die mij een beetje kent weet hoe een hekel ik heb aan het afhankelijk zijn van anderen voor vervoer. En aangezien je hier als toerist geen brommer kan huren, zijn we ons gisteren dan maar een splinternieuwe Honda Dream 125 cc gaan kopen. Wel grappig dat je met een hoop cash geld bij de Honda dealer kan binnen stappen en 10 minuten later gewoon buiten rijden met een scooter. Rijbewijs? Niet naar gevraagd. Verzekering? Bestaat hier niet. Taks en nummerplaat? Dat vraag je al of niet aan wanneer het je uitkomt of anders helemaal niet.
We zijn wel plat in het begin van het tweede regenseizoen toegekomen. Blijkbaar is er eerst een soort voorbode (het eerste regenseizoen, dat enkele weken duurt) en dan is er weer enkele weken droogte. Vanochtend dus ook al dadelijk een deftige regencape gaan zoeken, nadat ik Nadia aan de schoolpoort was gaan afzetten met m’n brommertje. Zij met een dunne regencape die we nog hadden van vorig jaar, ik in T-shirt en korte broek. Volledig doorweekt, maar Nadia was wel min of meer op tijd.
Oke, ga me nu effe bezig houden met verder zoeken naar een leuk huisje. Hoewel dit toch moeilijker blijkt dan we eerst dachten. De combinatie van een goeie ligging, een deftige prijs en een leuk huisje met gastenkamer, fijn terras,… is niet eenvoudig te vinden. En dan mag je het ook nog helemaal gaan herinrichten, want de meubels die je er bij krijgt zijn meestal alles behalve stijlvol te noemen. Jaja, smaken verschillen niet zo’n klein beetje.

Tot de volgende blog en een pint voor de eerste die ontdekt hoe je reacties kan achterlaten op de blog!!

Stef

zweten en puffen!

2007-06-20T07:32:00.000-07:00

Vandaag na een trip van bijna 24 uur aangekomen, en 't is hier nog warmer dan we dachten. Dus uitgebreide blogverhalen moeten jullie vandaag ook weer niet verwachten ;-)
We zijn voorlopig ingetrokken bij mijn collega Veerle, in een zeer schoon tradioneel Khmer-house... Maar we willen toch zo snel mogelijk ons eigen stekje vinden... Het huis van Mikis blijkt echt wel op 20 minuten met de brommer van 't centrum, dus toch niet zo ideaal...
Het stikt hier trouwens van de beesten en dus ook van de spinnen blijkbaar (die joekels lopen blijkbaar toch in huis rond, vorige had Mikis zelfs een tijdelijk huisdier van 2 meter lang in de tuin... euh ja een slang dan geen spin...)
Morgen dus m'n eerste werkedagje, ben eens benieuwd...

Ondertussen al een paar kiekjes van het huisje waar we nu logeren (bij collega Veerle), eigenlijk ons droomhuis, maar Veerle gaat pas weg in januari, dus dan moeten we nog wat geduld hebben...

Khmer Style Party in de Puller!

2007-06-17T10:22:00.001-07:00

Afscheid nemen van de vriendjes en vriendinnetjes op 8 juni in the Puller...

Veel tijd voor een uitgebreid verslagje hebben we niet want het is volop inpaktijd! Overmorgen zijn we immers weg... Maar de pics spreken voor zich... Kijk maar eens!