Nieuw hek met dank aan onze inbreker.

Nadat er een twee weken geleden werd ingebroken bij ons, gelukkig met weinig dingen ontvreemd, hebben onze buren en eigenaars van ons huis dadelijk actie ondernomen.

Er kwam binnen het uur een nieuw slot op onze deur (binnen de 5 minuten alweer kapot, Chinese makelij) terwijl ze langs het achterraam aan onze spullen waren geraakt. Maar ook dat achterraam werd onder handen genomen.

En de dag erna werd er plots met veel ijver aan ons hek gelast en geslepen. Waar er voorheen gewoon en muur stond van een kleine 2 meter hoog, werd nu een hek met spitse punten langs alle kanten opgezet, waar ze de nieuwste reeks van 'Prison Break' rond zouden kunnen maken.

 En hoe amateuristisch het er soms ook uitziet hier in Cambodja, om binnen de dag een ploeg te hebben die ter plaatse maatwerk maakt en het vrij proper afwerkt en voor een prijs waar je in Belgie alleen van kan dromen, ook dat is Cambodja. Voelen we ons nu veiliger? Ach, ik heb nooit een echt onveiligheidsgevoel gehad en dat is nu ook niet veranderd. Een beetje raar soms en we kijken wat meer uit met het sluiten van onze deuren, maar meer ook niet.

Het water is veel te diep!

Jep, hier zijn we nog maar eens met een motorverhaal. Nog steeds volop in het droogseizoen (niet overal) dus nog de moment om allerlei trips te doen. 

En dus stonden we die maandagochtend met 1 Belg en 5 Fransen klaar om te vertrekken naar de Cardamom mountains, wat door de meest hier wordt beschouwd als de zwaarste, meest technische trip in Cambodia.

Met de nodige problemen onderweg zoals u later zal lezen, maar dat hoort erbij. Anders werd het massatoerisme ;-)

Het verhaal komt later, maar hier zijn al 2 selecties foto's:

De eerste is een korte selectie van alle foto's.

De tweede is de volledige reeks met mijn foto's.

Schooldirecteur in Temse is boos...

"Omdat kinderen geen zakdoek mee krijgen!" Jawel, oud nieuws is ook nieuws en dan zeker als je het plots ziet verschijnen op de computer van een Cambodjaanse aspirant leraar. Tijdens de vrije uren in het ORC (Open Resource Center) op Nadia's school (een deel van haar computerproject!!) zagen we een 40-tal leerlingen die aan het oefenen waren op het typen van teksten. 

En enkele daarvan dan nog wel in het Vlaams en uit de Standaard. Waarschijnlijk wisten ze niet eens dat ze onze moedertaal aan het typen waren, maar was het een eenvoudige oefening om te leren typen in het romaanse schrift.

Met de nodige schrijffouten, maar zeer ingespannen en dat zonder lerarenbegeleiding was dit weer een mooi staaltje van gemotiveerde Khmer. Ook fijn om af en toe te zien.

The Xmas fashion show at Hotel de la Paix

Eindelijk, nadat we onze foto's van de show kwijt waren geraakt en we niemand vonden die wel foto's had, zijn hier dan eindelijk de eerste bewijzen van onze (kortstondige) modellencarriere.

Ieder jaar is er in Hotel de la Paix, een van de mooiste hotels in Siem Reap centre compleet met eigen Art Lounge, een kerstboomonthulling. En dit jaar werd daar ter amusement van de genodigden (alle expats van t stad en de hotelgasten) ook een mini modeshow aan toe gevoegd. Er was een collectie van Filipino ontwerper Don en een tweede show van de Franse ontwerper met roots in Reunion, Eric Raisina. En voor hem was het dat wij de catwalk liepen. Hij had er ons -zeer sluw- allebei ingepraat en aangezien er al zo weinig gebeurt in Siem Reap, vonden we dat we het niet konden weigeren. T was leuk, nieuwe mensen leren kennen, er hebben er veel es goed gelachen waaronder wijzelf en de try-outs de avond voor de show bij Eric thuis, waren zeer leuk. Dus weer iets nieuws gedaan, volgende stap is iets in de politiek, daar zijn we nog niet geweest ;-)

Met dank aan Loven Ramos (aka the spool artist) voor de foto's!

trip naar Battambang Die Scoone

Na dik anderhalf jaar Cambodja was het eindelijk zo ver: een weekend Battambang bij collega-vrienden Maarten en Han! Ondertussen wordt de weg er naartoe beter en beter en hadden we dus geen excuus meer om de oude glorie van Cambodia, ooit de tweede stad van ‘t land te gaan bezoeken. En het moet gezegd, Battambang wordt zwaar onderschat! Architecturale hoogstandjes, zoals Wat Banan, waar de bouwers van Angkor Wat hun mosterd gehaald zouden hebben (volgens Maarten toch, hoewel hij er zelf aan toevoegt dat het chronologisch niet klopt). Van Pre-Angkoriaanse Tempels tot prachtige villa’s uit the sixties, alles hebben ze daar in Battambang! En uiteraard mocht een ritje met de bambootrein niet ontbreken. Of beter, een piepklein ritje totdat de bambootrein maffia er een stokje voor kwam steken, of beter gezegd, twee paar wielen ervoor kwamen steken. De concurrenten-bambootreinverhuurders hadden er niet beter op gevonden om het spoor te blokkeren tot onze chauffeur, die nog niet veel gezegd had, rechtsomkeer maakte. We hadden door dat er iets mis was, maar niet wat, en pas na lang aandringen en taalproblemen bleek dat er niet iets mis was met het spoor, maar dat ze ons gewoon niet wilden doorlaten omdat we de bambootrein van de concurrent genomen hadden.
Daar wordt den deze lastig van, dus ik terug ons brommerke op en volle sjees naar die maffia. Daar dachten ze eerst dat ik, of bij hun een treintje kwam boeken, of iets kwam drinken. Ha, dan hadden ze mijn gezicht toch niet goed bekeken. Plots bleek de chef ook vrij goed Engels te kunnen. En toen ik nogal direct vroeg wat er daarstraks het problem was, bleek hij niets beter te kunnen zeggen dan: wij zijn de toeristentrein en zij niet. Je mag in de meeste Aziatische culturen geen open boosheid tonen of beginnen roepen. Maar dan moeten ze het zelf ook niet eerst zo uithangen, vind ik, du seen uitzondering mag in zo’n situatie wel een gemaakt worden…
Soit, mijn hart effe kunnen luchten en wijle weer verder met ons motoke terug naar Battambang, in plaats van met de trein. Daarna terug in het nieuwe huizeke van Maarten en Han nog es Trivial pursuit gespeeld en Nadia natuurlijk gewonnen. De trip naar huis verliep bijna vlekkeloos. De weg tussen Poipet en Siem Reap (gedeeltelijk dezelfde als die van Battambang Siem Reap), de nachtmerrie voor elke tourist die naar Siem Reap komt vanuit Bangkok is er ondertussen aanzienlijk op vooruit gegaan. Een stuk dat vroeger 5 uur duurde, doe je nu in 2 uur. Maar dat was dan zonder de waterspuitmachines gerekend die de onverharde stukken natspuiten om de modder meer aan te drukken… Afin, onze taxichauffeur heeft het geweten en het scheelde niet veel of we waren helemaal (van de) weg… Klik hier voor het album.

Ons Lien en steven eindelijk bij ons!

Het is alweer een hele tijd geleden dat er nog es geblogd is en op de vraag of dat nu een reden heeft, tsja, ja toch wel.
Nadat ik al deels was overgestapt heft nu ook Nadia de stap naar Facebook gezet .
Maar de allerbelangrijkste reden dat het even geleden is, is aangezien we in januari nogal druk bezig en bezet waren. In januari hadden we namelijk hoog bezoek uit Grimbergen (pardon Humbeek;-)
Onze goeie vrienden Lien en Steven hadden het over hun hart gekregen om kleine Warre 2 weken bij de grootouders achter te laten en ons te komen bezoeken. En voor zulk bezoek maak je al snel wat meer tijd vrij. Dus hebben we achtereenvolgens Siem reap, Phnom Penh, Koh Chang en Bangkok onveilig gemaakt.
Veel gelachen, veel gedronken, veel gebleit (dat eten in Thailand is wel veel pikanter dan bij ons in Cambodia) en af en toe wat last van t eten. Maar twee weken die weer veel te snel voorbij waren en ons toch weer goesting geven om de maten in Grimbergen wat meer te zien. Maar laat ook hier de foto’s weer voor zichzelf spreken. En voor de mensen uit Grimbergen die meer info willen, nodig hen es uit voor een etentje, dat vinden ze altijd wel plezant ;-) Klik hier voor wat meer foto's...

DEEL 3 - Mototrip to the lost temples

Waar was ik ook al weer? Jep, net bezig met mijn hangmat uit te rollen terwijl het al snel donker werd. 6u s'avonds en in de bush is letterlijk niks meer te doen dan, tenzij je kickt op nachtwandelingen in een jungle waar nog wel eens mijnen zouden kunnen liggen. Ik niet dus en aangezien we niets hadden om te eten noch om te drinken, ga je dus dadelijk in de hangmat liggen (met ingebouwd muskietennet) om tenminste die malaria muggen te snel af te zijn. Echt comfortabel is zo'n hangmat ook al niet, dus veel geslapen werd er niet. Heel de nacht dan maar blijven luisteren naar de bush-geluiden: van geritsel onder mijn hangmat tot iets wat op een roepende gier leek tot een vreemd geklapper in de ochtend. Dat bleken dan de tanden van Scott te zijn, die bibberend van de kou in zijn hangmat lag. Verder wel een mooie nacht met een fantastische sterrenhemel.


s' morgens dan opgestaan met het krieken van de dag om zo ver mogelijk te geraken voor de zon hoog stond en het dus ook weer te heet werd. We hadden de vorige avond afgesproken om de moto nog een laatste kans te geven en anders met een moto te gaan en Scott te voet en waar mogelijk met 2 op de moto. En jawel, nadat we hem 2 keer in gang hadden getrokken, lukte het Scott om zonder stil te vallen een paar kilometer te rijden. Dus met twee motos verder gegaan, heel erg op ons gemak en met slechts enkele verplichte haltes (wegens stilgevallen) terug tot op de highway geraakt. Die highway was de weg die we de dag ervoor al zo erg vonden, maar vergeleken met de kilometers die we verloren gereden waren best mee viel. Zo verder gesukkeld tot we aan een rivercrossing kwamen en ik de foute plek koos om over te steken. Gevolg, volledig ingezakt tot aan mijn uitlaat in de drassige rivierbodem. Scott was ondertussen wel overgeraakt maar had de moto vastgereden op de steile rivieroever. Weerom een redelijk uitzichtloze situatie, tot er twee Khmer langs kwamen die mits wat overredingskracht na een modderbad toch bleven om ons te helpen. Eerst met vereende krachten en veel gewroet mijn moto uit de rivierbodem gekregen en die tot op de verhoogde oever gereden, wat niet zo eenvoudig was. En dan: mijn moto boven, die van Scott beneden die niet startte en te steil en te hoog om hem erop te slepen met mijn moto. Maar tot onze verbazing reageerde hij plots weer op het indrukken van het startknopje. Een van de enige keren dat hij toch voldoende jus had om te starten, maar net op het moment dat het broodnodig was. Toen we rond 11u toe kwamen in Ta Seng, het dorpje waaruit we de dag voordien vertrokken waren, was het eerste wat ik deed dan ook 6 liter water kopen en een telefoon zoeken waarmee ik Nadia kon verwittigen dat ik nog niet lag te sterven in de rimboe.

Daarna nog 3u gereden over zandpistes tot de bewoonde wereld om s avonds terug in Siem Reap toe te komen en een welverdiende en dringende douche te nemen.




En daarna een koel, fris pintje open getrokken en Nadia eens goed vastgepakt toen ze thuiskwam.



Stef

Ik zeg ...

jajajajajajaja..........................................!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Effe warm gehad - letterlijk en figuurlijk. DEEL II

Oke, het vervolg van mijn avontuur. Maar eerst wil ik toch zeggen dat het fijn is om af en toe de maten es te horen (is het via facebook, mail of op onze blog). En ik heb de indruk dat ze ook de weg naar de blog terug hebben gevonden de laatste tijd, nu er weer wat meer op staat.

Over de weg terug vinden gesproken...

Zoals gezegd waren we dus te laat vertrokken voor het laatste deel van onze trip tussen 'Prasat Preah Kahn of Kampong Svay' (een mondvol, ik geef het toe) en Siem Reap via Prasat Beng Melea.

Na enkele rivierpassages die we zeer voorzichtig probeerden te nemen, ik was s morgens namelijk al blijven vast zitten in een modderplas die veel gevaarlijker was dan hij er uit zag. We waren dus min of meer gewaarschuwd over de hardheid van de trip. Maar die rivierpassages liepen wat traag, maar wel goed af. En terwijl ik op de gps zo goed mogelijk de 'Old Angkor Highway' probeerde te volgen kwamen we na 3u rijden en 35km op een punt dat we alleen linksaf konden waar we volgens de gps rechts hadden gemoeten. Nu weet die gps natuurlijk ook niet alles, dus wij maar links gevolgd. Ook omdat het al wat donkerder begon te worden en we wat wilden voortmaken. Fout natuurlijk, want haast en spoed waren ook hier niet goed. Na een uur ploeteren door wat in de verste verte niet meer op een weg leek, het was eerder 2 zeer diepe geulen, gemaakt door ossekarwielen met zeer veel hoog gras over en rond. Zo diep dat onze motos er zich constant in vast reden en stil vielen en Scott er regelmatig ook bij viel. Toen ik hem op een bepaald moment dan ook niet meer hoorde volgen, was het niet met een gerust hart dat ik terugkeerde. Hij was echter niet gevallen deze keer maar was wel met een zorgelijke blik naar zijn leenmoto aan het kijken: startmotor kaputt!

Ondertussen was ons water al effe op en het duwstarten van een crossmoto op zo'n ondergrond

werd dan ook snel een helse kwelling. Na een tijdje deden we aan pullstarten (koord achter mijn moto en dan trekken maar), maar ook dat was allesbehalve evident daar. Het werd zo erg dat we besloten om de moto te verstoppen achter een boom, alsof daar in de volgende maanden een levende ziel zou langskomen! Dan een poging om met 2 op een moto daar weg te raken, maar na een zeer onzachte botsing tussen een verborgen boomstronk en mijn scheenbeen (Godzijdank voor de crossbotten) ook dat maar opgegeven. Enige mogelijkheid op dat moment (5h20pm) was om een kampeerplaats te zoeken voor onze hangmatten en zonder eten of drinken te gaan slapen om de volgende ochtend opnieuw te beginnen.

(Shit dat loopt hier maar uit, deel 3 morgen, k ben wat moe na mijn werkendag van 16u)

Effe warm gehad - letterlijk en figuurlijk.

Vorige week was het na een volledig jaar wachten dan eindelijk tijd om mijn mislukte motortrip naar de tempels: Preah Kahn, Prasat Damrei,... in Preah Vihear province opnieuw te proberen en deze keer hopelijk tot een goed eind te brengen.

Samen met Scott, een Australisch doctoraatsstudent die hier al behoorlijk wat tijd heeft doorgebracht vertrok ik op vrijdagochtend naar Kompong Thom om vandaar door te rijden naar Sambor Prei Kuk, een -blijkbaar- zeer mooie tempel. Alleen wegens wat kleine problemen met Scott's moto te laat vertrokken en net tot daar geraakt om 6 uur. En dan terug want het was donker en dan kan je niet veel meer zien natuurlijk.

De dag erna dan via Stoung en zonder de verwachte 3e en 4e man  naar het noorden gereden, om 5u lang over grote verhoogde dijken, langs lotusvelden,... naar Ta Seng te rijden. Alwaar we na een laatste anderhalf uur door Saharadiep zand net voor het donker in Ta Seng aankwamen (alweer te laat vertrokken en de nodige reparaties onderweg moeten doen). Daar hebben we dan overnacht in onze hangmatten op de veranda van de plaatselijke schrijnwerker (compleet, of niet zo compleet, met ontbrekende vingers). Een sympathiek manneke die dank zij zijn kennis van het Engels wat geld kan bij verdienen door eten en slaapplaats te voorzien aan die zeldzame toeristen die tot daar geraken.

En vandaar gingen we de dag erna dan de lost Angkor highway doen. Een weg die op het hoogtepunt van het Khmer-rijk alle belangrijkste tempels met elkaar verbond over grote afstand en nu verworden is tot een veldweg en op sommige momenten niet meer dan een ossekarspoor of zelfs nog minder.

Doordat we persé een derde en vierde kleine tempel wilden vinden en bekijken, ook deze keer weer te laat vertrokken voor het laatste en zwaarste deel van de trip die normaal die avond had moeten aflopen. 

.......

(Rest van het verslag volgt morgen, maar hierbij al de foto's)